Sessizliğin Onuru Şiiri - Nurgül Ankara

Rüzgârlar omuzlar mı bu dilsiz yükü?
Taşır mı ufuktan ufuğa, yedi iklim dört bucağa;
Yüreğimin surlarını zorlayan bu devasa sızıyı?
​
​İçimde bir yangın var;
Söylenmedikçe harlanan, dünyalara sığmayan,
Kendi yankısından ürken bir sevda bu...
Diyemediğim, sadece "o benim" diyerek avunduğum.
​
​Geceleri adını sayıklıyor kalbim,
Kimse duymuyor feryadımı, sen bile...
En çok da bu kanatıyor ruhumu;
Seni severken, "benimsin" diye dünyayı sarsamamak.
​
​Adını anmak, dilime biçilen en ağır hüküm,
Kalbim ise kırık notalarla dolu bir virane.
Yarım kalmış bir efsaneyiz sanki;
Ne başı belli, ne sonu; boşlukta asılı bir dua gibi.
Sen varsın... Ama bana ait değilsin.
​
​Bir hayatın eşiğinde bekleyen, dilsiz bir gölgeyim şimdi.
Dokunsan, bir dokunuşunla kâinat nura gark olacak;
Bense sustukça, kendi sessizliğimde ufalanıyorum.
​
​Aynı gökyüzüne mahkûmuz belki de aynı anda,
Aynı rüzgâr okşuyor tenimizi, aynı serinlik...
Lakin sen başka bir öykünün satırlarında nefes alırken,
Ben senin sessizliğinin en koyu zindanında kayboluyorum.
​
​Kalbim çarpar, sesi duvarlarda paralanır,
Lal olur diller o an, mühürlenir zaman.
Sevda belki de bazen sadece susmaktır;
En derin çığlıkları, sükûtun kuyusunda boğmaktır.
​
​Acı olan bu ya;
Kalbin bana meyil etse de,
Sen hâlâ, başka bir ömre mühürlüsün...
Söylenmeyen her cümleyle, içimizde büyür o devasa pişmanlıklar.
​
​Ve ben, hâlâ o eşikte bekleyen sabır yolcusu;
Soruyorum kadere: Bir gün hür olur mu sevdamız?
Korkmadan, kimseden çekinmeden haykırabilir miyiz;
"Biz biriz, biz bütünüz" diye...

Gün gelir, bu sükût vuslatın muştusu olur,
Lal olan diller çözülür, hasret menziline varır.
Kaderin süzgecinden süzülen bu dilsiz sevdamız,
En sonunda "biz" diyerek, sonsuzlukta huzur bulur.
​Karanlık dağılır, mevsimler hep bahara döner,
Sevda artık saklı bir yara değil, alnımızda bir onur olur.

Nurgül Ankara 24.04.2026