Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Daldı gözlerim amansız sonsuzluğa,
Geçmişim geçti bir bir aklımdan.
Gözlerde buğu damlası,
İç çekip geçti be geçti dedi.

Her yaşanmışlık bir dersti,

Birgün gelirde ,
Geçersen bizim mahalleden
Lüle saçli ,ela gözlü
Bir kiz vardi dersin,
Eve bakarken gözlerinden yaş süzülürse,
Bilirim ki unutmamışsın dir beni

Yüreğimde bir sızı, adınla büyüyen,
Sonsuz bir yokluğun en keskin izi.
Bir mil uzağımdasın, oysa ki en derine inen,
Gözümün feri sensin, kalbimin de bizi.
​
​Geceler zindan olur, güneşim doğmaz sensiz,

Ne takvimde yeri, ne saatte izi,
Ansızın bir rüzgâr, savurur bizi.
Biri can götürür, biri genizi,
Hayatın kalbinde iki yabancı.

Güneş tam tepede, ya gece yarısı,

Var git ölüm, sevdiklerimi aldın bir bir,
Açtın yüreğimde onulmaz derin izler.
Sevecek heves kalmadı, kan ağlar gözler
Her yeni sevdayı, kaybetme korkusu bezer...

Korku saldın yüreğime, ruhum ürküyor,

Sensizlik denizi, uçsuz bir umman,
Kulaç atmak yordu, tükendi derman.
Yüreğim limansız, halim pek yaman,
Gel beni bu dipsiz, dertten al artık.

Gönlümün sarayı, yıkık ve viran,

Takvimden yapraklar dökülür bir bir,
Eskiye karışır hatıra, şehir...
Giden çok şey çaldı, ömür bir nehir,
Lakin kalbe dolan aşkla bitti eski yıl.

Zamanın hızıyla yarışılmazmış,

Yüreğime buyur ettim herkesi,
Bir vefasızlığa sustum bu gece.
Çözülmez sanılan düğümler gibi,
Dostluk dediğimiz koca bir hece.

Zor günümün karı çöktü başıma,

Yanımda olsan, sen konuşsan,
Ben sessizce seni dinlesem.
Sesin masal gibi gelir bana,
Gözlerine bakarken, o derinlikte kaybolsam.
​
Yanımda olsan, her sözün inci tanesi,

Sen, yazgımın mührü, içimde yarım kalan destan,
Kalbimdeki boşluğa işlenmiş yegâne sır.
Güneş doğsa da sensiz, o ışık hep bir yalan,
Ruhumun haritasında donmuş, son bir asır.
​
​Sensiz yürünen her yol, dağların en ağır yükü,