Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Ne takvimde yeri, ne saatte izi,
Ansızın bir rüzgâr, savurur bizi.
Biri can götürür, biri genizi,
Hayatın kalbinde iki yabancı.

Güneş tam tepede, ya gece yarısı,

Var git ölüm, sevdiklerimi aldın bir bir,
Açtın yüreğimde onulmaz derin izler.
Sevecek heves kalmadı, kan ağlar gözler
Her yeni sevdayı, kaybetme korkusu bezer...

Korku saldın yüreğime, ruhum ürküyor,

Sensizlik denizi, uçsuz bir umman,
Kulaç atmak yordu, tükendi derman.
Yüreğim limansız, halim pek yaman,
Gel beni bu dipsiz, dertten al artık.

Gönlümün sarayı, yıkık ve viran,

Takvimden yapraklar dökülür bir bir,
Eskiye karışır hatıra, şehir...
Giden çok şey çaldı, ömür bir nehir,
Lakin kalbe dolan aşkla bitti eski yıl.

Zamanın hızıyla yarışılmazmış,

Yüreğime buyur ettim herkesi,
Bir vefasızlığa sustum bu gece.
Çözülmez sanılan düğümler gibi,
Dostluk dediğimiz koca bir hece.

Zor günümün karı çöktü başıma,

Yanımda olsan, sen konuşsan,
Ben sessizce seni dinlesem.
Sesin masal gibi gelir bana,
Gözlerine bakarken, o derinlikte kaybolsam.
​
Yanımda olsan, her sözün inci tanesi,

Sen, yazgımın mührü, içimde yarım kalan destan,
Kalbimdeki boşluğa işlenmiş yegâne sır.
Güneş doğsa da sensiz, o ışık hep bir yalan,
Ruhumun haritasında donmuş, son bir asır.
​
​Sensiz yürünen her yol, dağların en ağır yükü,

Yarım kalmışlıklarım var içimde derin,
Sinemde bir uhde, yaşanmamış hayallerim,
Yarım kalan sevdam, amansız bir sızı içimde.
Sonu gelmez hüzünler, bir gölge misali üzerimde...

Benim yüreğimde yarım kalmışlıklarım var,

YETİŞEMEDİM

Gök yarıldı sanki, ayaklarımın altından kaydı koca bir dünya,
Mezar taşındaki o tek kelime; "Yetişemedi"... En korkunç rüya!
Ellerim titrerken toprağında, buz kesti damarımdaki kanım,
Giderken beni de gömmüşsün meğer, çekiliyor sessizce canım.

Yitik Yılların Ardından
​Bir nehirmiş ömrüm, hep yokuş akmış,
Gençliğin ateşi daha yanmadan sönmüş,
Bir yuva kurmak için verdiğim savaşı kaybetmiş,
Şimdi elimde sadece acı ve telaş kalmış,
Başaramadım demek, ne ağır bir yükmüş,