Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Gurbette bayram sabahı göğüs kafesinde darlıkla uyanırsın,
Ne annenin sesi duyulur ne mutfakta yemek kokusu.
Bir telefon ekranında ararsın o bereketli sofraları,
Bir “iyi bayramlar” yetmez yüreğindeki boşluğu tamamlamaya.

Çocuklar uzakta büyür, yollar eskisi gibi çok uzun,

Güvenmek sevmektir, ilk adım odur,
Temelsiz bir bina çökmeye mahkûm.
Gönül sarayında huzur durudur,
Güvensiz bir sevgi, boş bir uçurum.

Bir bakışta gizli binlerce yemin,

Hasrete zincir, pranga vurulmaz,
Vurulsa da gün gelir, kırılır o zincirler.
İnsanı en çok, en sessiz anlarında
Bir isim, bir nefes, bir gülüş deler geçer.
​
​Gecenin zifiri karanlığına sığınsan da,

HASRETİN KİTABI

​Özlemeyi senden çok önce bildim,
Yollara bakarak yaşımı sildim.
Hasretin bağrında bin kez dirildim,
Ben bu zorlu yola baş koyup geldim.

Hasret nöbeti

Gecenin karası çökerken yavaş,
Yine sen varsın bu sessizliğin tam ortasında.
Yüreğime iner bir acı, yavaş yavaş,
Sen yoksun diye, hiç dinmez bu sızı.

:
Hayallerde Kalan Mutluluk..

Hayat hiç gülmedi yüzüme,
Acılarla besledim ruhumu.
Yine de hiç pes etmedim,

Seni ne çok sevdim kalbimde ateş
Soluyor güllerim,hayırsız sevdam
Kor gibi oluyor,artik koş yetiş
Boşlukta ellerım,hayırsız sevdam

Acın harlanıyor,maziyi andım

Yüreğini ellerinle yüreğine bıraktım
Bu atan kalp, bu can artık senindir dedin
Sevincin neşem, hüznün üzüntüm dedin
Senin bu kadar vicdansız böyle acımasız olacağını
Kalbimi hırpalayıp kül ufak kıracağını düşünemedim...

Bir daha olmaz derken
Yanılttın suskun yüreğimi
Oysa o kadar hasretmişim ki sevgiye
Yarım kalmış içimde, yaşayamadıklarım
Kapıları kapatıp, zincirledim yıllarca
Seninle açıldı içimdeki tüm pencereler

Bakışında saklı binbir bilmece,
Damarımda gezen tatlı bir hece.
Unuttum kendimi gündüz ve gece,
Seninle hayata döndüm küçüğüm.

Varlığın ruhuma işleyen sızı,