Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Adam:

Merhaba... Bilmeden mi oldu bu geliş?
Umudun var mı bak, şiirim sana.
Gecen huzur dolsun, bu bir serzeniş,
Bir selamla düştüm, senin sevdana.

Neden acele ettim, neden açtım gözümü?
Dünyanın kahrı ile erken tanıştım annem.
Bilseydim yıkılacak hayallerin bütünü,
Zamanın kucağından hiç inmezdim be annem.

Gülüşlerim emanet, içimde bin bir yara,

El bebek, gül bebek büyütürsün onu,
Canından üstün tutarsın soluğunu.
Her canı yandığında, bil ki,
İki misli canın yanar,
Gelsin istemezsin asla kılına zarar.

Gördüğün her yüzde o vardır,
Dinlediğin her şarkı o,
Kokladığın her çiçek,
Bıraktığın her iz.
​Severken ayrılmak,
Ne bir son, ne bir başlangıç,

Gitme kal desem,
Biliyorum kalmayacaksın
Yüreğim deki hançeri çek desem
Biyorum ki çekmeyeceksin,
Evet sevgili
Bu gece ikimizin ayrilik gecesi olsun,

​Benı seviyormusun diye sorma,
Gözlerime bak,
Gözlerim anlatsin sana
Dağilan benliğimi ,
Sesinin nasil toparladiğini
Sevgiye hasret kalbimin ,

Bir radyo çalıyor derinden derin,
Yaktı sinesini dertli yerin.
Yine tütmeye başladı hayallerin,
Gurbet yakar adamı, közü bambaşka.

Anamın duası içimde bir ses,

BAŞLANGICIN MÜJDESİ , BİTİŞİN AYAK SESİDİR...

Bilinmez bir dehlizden ışığa uzanır ellerin,
Yabancı bir gökyüzüyle başlar o kadim hikâyen.
Ciğerlerine dolan keskin sızı değildir seni sarsan;
Henüz adı konmamış bir özlemdir ilk nefeste saklanan.

Benim adım Gurbet… Bilir misin ne demektir?
Yârinden ve yuvandan ayrı düşen bu yürektir.
Kalbinin bir parçasını uzak diyarlara bırakmak;
Ruhumdaki her nefesi hasretinle ıslatmaktır.
​
​Her akşam anne kokusunu özlemek,

Eve dönüşün en tatlı telaşı bu,
Gönlümün pasını açan bir büyü.
Unutturur gamı, dünyayı siler,
Şu küçük adamın masumca yüzü.

Yarin yeri başka, onunki başka,