Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

BEN SENİ NASİL SEVDİM

Seni nasıl sevdiğimi ben bile bilmiyorum,
Ne bir sınır çizebiliyorum bu aşka,
Ne bir kalıba, ne bir şekle sokabiliyorum.
Sadece seviyorum, tarifsiz, hudutsuz,

Bir Adam Severse..

​Bir adam seviyorsa eğer kalpten,
Güneş sevdiğiyle doğar penceresine.
İlk selamı onadır her ilk seherden,
İyi olduğunu bilmeden sığamaz evine.

Sen ruhu aydinlatan güneş
Sevdiğim varlik ,
Deme öyle sevdiğim
Bana gelen sana gelmesin
Bir daha severken ayrılıklara dayanamam

Bir meyhane buldum,
Tam mezarlığın karşısında,
Olurda birgün beni ararsan
Ya o meyhanede bulursun,
Yada karşısında kimezarlıkta.
Evet dostum, hayat bu işte,

​Gökyüzü bir sırrı ikimiz için açtı,
Bir yıldız kaydı, bir dilek tuttum, bir ses.
Kalbimden yükseldi o büyülü nefes,
Yıldızlar şahit oldu, sessiz ve dilsiz.

Dileğim ne maldı, ne de kuru bir şöhret,

BİZ ARTIK KENDİMİZİ SEÇTİK..

​Mutfakta ömür çürütmeyi en yüce marifet sanan o devir kapandı,
Bakımlı elleriyle hayata yön veren, ojesini bir özgüven nişanı gibi sürenleri seçtiniz.
Siz aslında; her kahrı çeken bir hizmetçinin gölgesini değil,
Yanınızda ışıl ışıl parlayan, kendi kıymetini bilen bir güneşin varlığını özlediniz.

Güzel gözlerine hüzün bulaşmış,
Bir gece rengi çökmüş ferine.
Sanki bin yıllık dertler uluşmuş,
Saklanmış bakışın en derinine.

Bugün bulutlu, sisli ve buğulu,

Araya mesafeler girse de bil ki,
Gönlümdeki sevda hiç dinmeyecek.
Tıpkı rüzgârın bir mumu söndürüp,
Orman yangınını daha da coşturduğu gibi.
​
Bizi ayıran her yol, evet, bir sınavdır,

Ara sıra aklına geliyorsa
Göğsün daralıyor,yokluğu acı veriyor.
Sonra diyorum kendime
Senı düşünmeyeni ,sen nıye dert ediyorsun kendine
Varlığınla avutamadığın gönlünü
Yokluğunu ne bilsin

Hüzün bitti, şer eridi; kalpler birleşti yine,
Güneş doğdu ve nur doldu, gönlümün her yerine.
Öyle bir hayır geldi ki, can buldu cümle alem,
Hasret mührü söküldü bak, neşe yazdı bu kalem.

Dört duvar şahitlik eder, yankılanan o sese,