Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

BEN SENİ NASİL SEVDİM

Seni nasıl sevdiğimi ben bile bilmiyorum,
Ne bir sınır çizebiliyorum bu aşka,
Ne bir kalıba, ne bir şekle sokabiliyorum.
Sadece seviyorum, tarifsiz, hudutsuz,

Sen ruhu aydinlatan güneş
Sevdiğim varlik ,
Deme öyle sevdiğim
Bana gelen sana gelmesin
Bir daha severken ayrılıklara dayanamam

Bir meyhane buldum,
Tam mezarlığın karşısında,
Olurda birgün beni ararsan
Ya o meyhanede bulursun,
Yada karşısında kimezarlıkta.
Evet dostum, hayat bu işte,

​Gökyüzü bir sırrı ikimiz için açtı,
Bir yıldız kaydı, bir dilek tuttum, bir ses.
Kalbimden yükseldi o büyülü nefes,
Yıldızlar şahit oldu, sessiz ve dilsiz.

Dileğim ne maldı, ne de kuru bir şöhret,

Araya mesafeler girse de bil ki,
Gönlümdeki sevda hiç dinmeyecek.
Tıpkı rüzgârın bir mumu söndürüp,
Orman yangınını daha da coşturduğu gibi.
​
Bizi ayıran her yol, evet, bir sınavdır,

Ara sıra aklına geliyorsa
Göğsün daralıyor,yokluğu acı veriyor.
Sonra diyorum kendime
Senı düşünmeyeni ,sen nıye dert ediyorsun kendine
Varlığınla avutamadığın gönlünü
Yokluğunu ne bilsin

Yıllar sonra geldin, bir mucizeyle,
Boş kalan kalbimde, fer oldun öyle.
Zifiri gecemde, avare gölge;
Sönmez bir güneşle, gün oldun bana.

Mühürlü kapıma, umutla vardın,

Gel, omuzlarıma yükle ne varsa,
Bırak o ağırlık benim le dinsin.
Gönlündeki fırtına kollarımda sussun,
Adam benim, sana gelip sarılmam lazım.

DÜNDEN YARINA....

Kızma bana ey yar, sitemin ağır,
Yaram dünden derin, sızısı taze.
Gönlümün sokakları dilsiz ve sağır,
Anlatamam derdimi, gelmez söze.

Yıkık bir geçmişin gölgesinde kalmak istemedim,
Zamanın zincirini kırdım, her dem silkelenip kalktım.
Eski yükü, omuzlarımdan akan bir nehir sandım,
Elimde olanlarla mutlu olmayı yeniden yarattım.
Yolum uzundu, virajlıydı, sarp dağları vardı,
Fakat ben yarına, yeni bir hayat kurmak için vardım...