Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Gel sevdiğim, seninle muhabbet edelim
Geçmişi yâd edelim
Çektiğimiz acılara kadeh kaldıralım
Kâh ağlayıp, kâh gülelim
Gel sevdiğim muhabbetin tadına varalım
Geleceğimizin düşlerinde kaybolalım.

​Kır kalemi ey şair! Hecen pazar malıysa,
Kutsal dediğin sözler, yabancıya yalıysa.
"Sadece sen" dediğin, koca bir yalansa eğer;
Dökme sahte zehri ki, kağıtlar pak kalsın;
Gönlü her daldakinin, şiiri eksik kalsın!
​

Nefesim24.07.2026

Sen, sabahın ilk ışığı, gecemin yıldızı,
Sessizliğimde yankılanan en güzel adımsın.
Kalbimin en derin yerinde saklı bir dua gibi,
Her attığım nefeste sen varsın, nefesimsin.

Hayat aldı beni gurbete savundu,
Yaban ellere bir başıma kaldırıp attı
Anaya bacıya babaya gardaşa hasret bıraktı,
Tükettin beni, ocağın sönsün, hayat senin!

Bacım bile anlamaz halimden,

ÖMRÜMÜN ZAFERİ...

​Evin ilk müjdesi, baş tacıydım ben,
Dedemin derdinin ilacıydım ben.
Dünyayı çiçekli bir bahçe sanan,
Yolların küçücük prensesiydim.

​Öyle özlüyorum ki,
kelimeler yetmez anlatmaya
Uçsuz bucaksiz denizler gibi
Sonu olmayan gökyüzü misali

Gözlerine baksam, kalbimde bir telaş,
Ellerini tutsam, ruhumu yakar bir ateş.
Sen benim en aydınlık düşüncemsin,
Ve uyanmak istemediğim en güzel düşümsün.

Ben sana şair oldum be adam,

PAPATYA SİTEMİ

​Neden seviyorsun, diye sorma hiç,
Dalından koparılan, kır papatyasıyım.
Sorgun bir uçurum, cevabı bir iç,
Ömrü feda edilen, kır papatyasıyım.

Gündüzün her saati bir zindan, bir pranga,
Gözlerim yorgun bakar, kalbimde sonsuz kaygı.
Çünkü bilirim ki tenin, bir mil ötede yasak,
Ne el tutulur, ne göz bakar, ne de atılır kucak.
Fakat ruhumun vardır bir kaçış kapısı gizli,
O kapının ardında, bekler vuslatın gizemi.

Bakmayın yüzüme "dul kadın" diye,
Cihanın yükünü sözüme serdim.
Yıkılan yuvamdan kalan hediye;
Ben bu canı kendi özüme verdim.

Güven kalesini yıktı gidenler,