Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Birgün gelirde ,
Geçersen bizim mahalleden
Lüle saçli ,ela gözlü
Bir kiz vardi dersin,
Eve bakarken gözlerinden yaş süzülürse,
Bilirim ki unutmamışsın dir beni

Yüreğimde bir sızı, adınla büyüyen,
Sonsuz bir yokluğun en keskin izi.
Bir mil uzağımdasın, oysa ki en derine inen,
Gözümün feri sensin, kalbimin de bizi.
​
​Geceler zindan olur, güneşim doğmaz sensiz,

Var git ölüm, sevdiklerimi aldın bir bir,
Açtın yüreğimde onulmaz derin izler.
Sevecek heves kalmadı, kan ağlar gözler
Her yeni sevdayı, kaybetme korkusu bezer...

Korku saldın yüreğime, ruhum ürküyor,

Takvimden yapraklar dökülür bir bir,
Eskiye karışır hatıra, şehir...
Giden çok şey çaldı, ömür bir nehir,
Lakin kalbe dolan aşkla bitti eski yıl.

Zamanın hızıyla yarışılmazmış,

Yanımda olsan, sen konuşsan,
Ben sessizce seni dinlesem.
Sesin masal gibi gelir bana,
Gözlerine bakarken, o derinlikte kaybolsam.
​
Yanımda olsan, her sözün inci tanesi,

Sen, yazgımın mührü, içimde yarım kalan destan,
Kalbimdeki boşluğa işlenmiş yegâne sır.
Güneş doğsa da sensiz, o ışık hep bir yalan,
Ruhumun haritasında donmuş, son bir asır.
​
​Sensiz yürünen her yol, dağların en ağır yükü,

Yarım kalmışlıklarım var içimde derin,
Sinemde bir uhde, yaşanmamış hayallerim,
Yarım kalan sevdam, amansız bir sızı içimde.
Sonu gelmez hüzünler, bir gölge misali üzerimde...

Benim yüreğimde yarım kalmışlıklarım var,

Yitik Yılların Ardından
​Bir nehirmiş ömrüm, hep yokuş akmış,
Gençliğin ateşi daha yanmadan sönmüş,
Bir yuva kurmak için verdiğim savaşı kaybetmiş,
Şimdi elimde sadece acı ve telaş kalmış,
Başaramadım demek, ne ağır bir yükmüş,

Yüreğimi öpüşünle, yangınlar yakar içimi,
Alev alev bir tutku sarar her bir hücremi.
Dedim ya, beni bir öpersen yanarız,
Yanar kavruluruz tenimize bırakırız aşkın közünü...

Dilinden bal damlar, sözlerin ruhuma şifa,

Yokluğun öyle ağır ki, bir taş kesmiş sinemde,
Ne bir ses, ne bir nefes; ıssızlık hüküm sürmekte.
Geceler sabah olmuyor, karanlık bitmiyor asla,
Her an, her saniye bir asır, yokluğunun yasıyla.
Güneş benim için doğmuyor, gökyüzü hep kurşunî,
Ruhumda ince bir sızı, dinmeyen hüzünlü bir melodi.