Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Araya mesafeler girse de bil ki,
Gönlümdeki sevda hiç dinmeyecek.
Tıpkı rüzgârın bir mumu söndürüp,
Orman yangınını daha da coşturduğu gibi.
​
Bizi ayıran her yol, evet, bir sınavdır,

Ara sıra aklına geliyorsa
Göğsün daralıyor,yokluğu acı veriyor.
Sonra diyorum kendime
Senı düşünmeyeni ,sen nıye dert ediyorsun kendine
Varlığınla avutamadığın gönlünü
Yokluğunu ne bilsin

Hüzün bitti, şer eridi; kalpler birleşti yine,
Güneş doğdu ve nur doldu, gönlümün her yerine.
Öyle bir hayır geldi ki, can buldu cümle alem,
Hasret mührü söküldü bak, neşe yazdı bu kalem.

Dört duvar şahitlik eder, yankılanan o sese,

Yıllar sonra geldin, bir mucizeyle,
Boş kalan kalbimde, fer oldun öyle.
Zifiri gecemde, avare gölge;
Sönmez bir güneşle, gün oldun bana.

Mühürlü kapıma, umutla vardın,

Gel, omuzlarıma yükle ne varsa,
Bırak o ağırlık benim le dinsin.
Gönlündeki fırtına kollarımda sussun,
Adam benim, sana gelip sarılmam lazım.

Yüreğimden süzülen her ses sensin .
Lal olmuş dilimin en gizli hecesiydin.
Yıkık dökük ömrümde sığındığım tek kalem,
Karanlık gecelerimin tek şafağı, busesiydin.

Gözlerin bir mühür gibi kazındı ruhuma yar,

Yüreğimden süzülen her ses sensin .
Lal olmuş dilimin en gizli hecesiydin.
Yıkık dökük ömrümde sığındığım tek kalem,
Karanlık gecelerimin tek şafağı, busesiydin.

Gözlerin bir mühür gibi kazındı ruhuma yar,

DÜNDEN YARINA....

Kızma bana ey yar, sitemin ağır,
Yaram dünden derin, sızısı taze.
Gönlümün sokakları dilsiz ve sağır,
Anlatamam derdimi, gelmez söze.

Yıkık bir geçmişin gölgesinde kalmak istemedim,
Zamanın zincirini kırdım, her dem silkelenip kalktım.
Eski yükü, omuzlarımdan akan bir nehir sandım,
Elimde olanlarla mutlu olmayı yeniden yarattım.
Yolum uzundu, virajlıydı, sarp dağları vardı,
Fakat ben yarına, yeni bir hayat kurmak için vardım...

Galiba Özledim Ben Seni..

​Yüreğim yanıyor, yangın yeridir,
Ruhumun çekilen son seferidir.
Tadını yitirdim her bir zerrenin,
Galiba özledim ben seni.