Cemre Telasi Şiiri - Nurgül Ankara

Güneşin henüz değmediği kuytularda bekliyorum,
Ellerimde yaşanmamış günlerin tozlu emanetleri.
Her nefes, içimde yarım kalmış bir sevda senfonisi;
Söylenmemiş sözler birikiyor takvim yapraklarında.
Toprak, kavuşamayan kalplerin son durağı olmasın diye,
Göğsümdeki bu sızıyı dualarla besliyorum.

Hayallerim vardı; henüz rengi solmamış,
Rüzgârın önünde savrulmamış taze tomurcuklar gibi.
Şimdi her biri, bir akşamüstü sessizliğinde içine çekiliyor.
Senden ayrı geçen her saat, ömür defterinden koparılan
Hükümsüz ve ziyan edilmiş bir kâğıt parçası;
Zaman, sensizliğin çarkında kendini öğütüyor.

Oysa ben baharım;
Dallarımda uyanışın sancısı, ruhumda cemre telâşı var.
Köklerim sana uzanmasa, kuruyacak bu koca çınar.
Toprak kokusu sarmadan dört bir yanımı, gel;
Gel ki bu bahar sadece takvimlerde kalmasın,
Gözlerinde can bulsun, teninde hayat bulsun.

Gönül heybemde umut, dilimde mühürlü bir ah var,
Zamana sordum vuslatı, dedi ki: "Daha yolun var."
Saçlarıma düşen aklar, mevsimin karı değil;
Hasretin bağrımda açtığı derin bir uçurumdur yar.
Gözlerimde fer sönerken, hayalin cana can katar,
Bu bekleyiş sancısı, sanma ki bir gün biter.

Yeter artık bu hicran, bu yakıcı bekleyiş,
Ruhumda kopan fırtına son bulsun, dinsin bu serzeniş.
Vuslatınla canlanayım, bir nisan yağmuru gibi;
Aşkının o harlı narında, kül olana dek yanayım.
Gel ki bu ziyan ömür, seninle yeniden dolsun taşsın,
Gönül bendini yıksın, tüm zamanları aşsın.

Kavuşmak mahşere kalmasın, tam da bu ana değsin,
Cihan bu büyük arzunun önünde saygıyla eğilsin.
Erisin dağların karı, dinsin ömrün sızısı;
Seninle mühürlendi artık, kalbimin en güzel yazısı.
Seni seven bu kalp, kavuşmadan toprak olmayacak;
Çünkü ben baharım,
Sen bahar geldin,
Bahar kalacaksın,
Ve hep bahar kalacagız ..

Nurgül Ankara21:14