Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Bakmayın yüzüme "dul kadın" diye,
Cihanın yükünü sözüme serdim.
Yıkılan yuvamdan kalan hediye;
Ben bu canı kendi özüme verdim.

Güven kalesini yıktı gidenler,

SEBEBİ YOKLUĞUNDUR

​Dışarıda kar beyaz, her yan kış kıyamet,
Sanma ki bu beyazlık, içime bir selamet.
Beni asıl donduran, sendeki o nihayet;
Bedenim titriyorsa, sebebi yokluğundur!

Senden Artakalan Sessizlik...

​Ne bir ses var ne de bir iz, senden bana kalan;
Sanki en derin yaram, kabuk bağlamayan.
Ben o yitik mevsimde, seni arayanım ulan,
Özledim ulan... Sesinin gölgesinde yiten her heceyi...

Sen gittikten sonra,
Bende çok şeyler değişti;
Ağzımın tadı, gülüşümün rengi, gözlerimin parlaklığı...

Kurduğumuz hayaller zamansız soldu.
Sen gittin sevgili, ben yarını düşünmeyi unuttum.

Seni sevmek öyle kolay iş değil,
Dağları aşacak bir yürek ister.
Önünde hürmetle, edeple eğil;
Gönlüne girecek bir yürek ister.

Senin iç dünyanda koca bir cihan,

Eski bir hatırayı, tozlu raflara koydum,
Dünü dünde bırakıp, seninle her gün doğdum.
Gelecek günlerin o, pembe düşüne daldım,
En büyük huzuru ben, kollarında mı buldum?

Gülüşünle şenlenen, mutlu bir yuvamız var,

Eski bir hatırayı, tozlu raflara koydum,
Dünü dünde bırakıp, seninle her gün doğdum.
Gelecek günlerin o, pembe düşüne daldım,
En büyük huzuru ben, kollarında mı buldum?

Gülüşünle şenlenen, mutlu bir yuvamız var,

Ruhum daralır, ne bir neden ne bir iz,
Güneşim tutulur, gökyüzümde hep alacakaranlık.
Nefesim yarım kalır, yutkunurum çaresiz,
Bu gönül kafesi artık taşırıyor darlık.
​
​Duygularım coşar, tırmanır ta semaya,

Sensizlik, bu ruhu üşütüyor; bu kışın ortası değil,
Ruhumun en kuytusunda esen, cam kesiği bir ayaz.
Hayalin sahte cennetinde yorgun düştü bu kalp artık,
O zoraki tebessümler, içimde bıraktı derin bir sızı.

Şimdi, tek istediğim, yalın bir sığınak:

Gecenin sessizliğine düşer adın,
Ay bile kıskanır seni içten anışımı.
Rüzgâr saçlarına değen bir fısıltı,
Benim kalbim her nefeste seni diler.

Gülüşün, sabaha yazılmış bir umut,