Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Ruhum daralır, ne bir neden ne bir iz,
Güneşim tutulur, gökyüzümde hep alacakaranlık.
Nefesim yarım kalır, yutkunurum çaresiz,
Bu gönül kafesi artık taşırıyor darlık.
​
​Duygularım coşar, tırmanır ta semaya,

Sensizlik, bu ruhu üşütüyor; bu kışın ortası değil,
Ruhumun en kuytusunda esen, cam kesiği bir ayaz.
Hayalin sahte cennetinde yorgun düştü bu kalp artık,
O zoraki tebessümler, içimde bıraktı derin bir sızı.

Şimdi, tek istediğim, yalın bir sığınak:

Gecenin sessizliğine düşer adın,
Ay bile kıskanır seni içten anışımı.
Rüzgâr saçlarına değen bir fısıltı,
Benim kalbim her nefeste seni diler.

Gülüşün, sabaha yazılmış bir umut,

Sevgisin sevdasına yandığım,
Gözlerinin karasına kaybolduğum,
Güzel gülüşüne kurban olduğum,
Sen, kendim gibi sevdiğimsin sevdiğim

Yüreğimde yanan aşkın korudur,

Bir insan için ölüm nedir ki?
Tek başına, sevdiğini mutlu edemeden gitmek…
Gerçekten bu kadar basit midir her şey?
Ardında kalbinin yarısını bırakmak…

Seven için yıkımdır, güneşin batması,

Sevmek…
Yanın da olduğunu bilmek,
Onsuz nefes alamamak,narına yanmaktır.
Sevmek
Canında can,
Yolunda kilim gibi serildiğin,

Bana bak bana, belki yarın bakar da göremezsin,
Ararsın cevap alamazsın, ararda bulamazsın...
Belki bir parça payın vardır bu sitemde,
Gönlün feryat eder belki sessiz sessiz derinde.
Belki de yorgunsun, bir başına hayatın yüküyle,
Bir nefes almak istersin belki de benimle.

Sonsuzluk Yemini...

​Bu sevda korudur, ikimizi de yakar,
Özlem ateşi de kül eder, savurur.
Sana sözüm olsun, bu sevgi daim kalır,
Bizi bilmeyenler deli divane sanır.

Sen yalnızlık nedir, bilmek ister misin?
Dört duvar arası bir hapis mi sanırsın,
Ya da kimsesizlikten çekilen uzun bir kış mı?
Hayır, hayır; bu, gönül yangınından farklı.

Yanlış anladın dostum, bu bambaşka bir dert.

Daldı gözlerim amansız sonsuzluğa,
Geçmişim geçti bir bir aklımdan.
Gözlerde buğu damlası,
İç çekip geçti be geçti dedi.

Her yaşanmışlık bir dersti,