Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Sevmek…
Yanın da olduğunu bilmek,
Onsuz nefes alamamak,narına yanmaktır.
Sevmek
Canında can,
Yolunda kilim gibi serildiğin,

Sevmek neydi?
Bir şehri sırf o içinde yürüyor diye kutsamaktı,
Basılan toprakta onun izini sürmek,
Ve kalabalıkların ortasında, sadece bir nefesin sesini
Dünyanın en berrak tınısı saymaktı.

Bana bak bana, belki yarın bakar da göremezsin,
Ararsın cevap alamazsın, ararda bulamazsın...
Belki bir parça payın vardır bu sitemde,
Gönlün feryat eder belki sessiz sessiz derinde.
Belki de yorgunsun, bir başına hayatın yüküyle,
Bir nefes almak istersin belki de benimle.

Fırtına dindi bak, duruldu sular
Sen benim en durgun, son limanımsın.
Gönlümde son buldu eski korkular
Sen benim sığındığım, can imanımsın.
​
​Dünyanın yükünü kapıda koydum

Güneşin veda edişi gibi, yavaş ve vakur,
Ardımda ne bir sızı kalsın ne de ağır bir keder.
Çünkü ben, rüzgârın yönünü bildiği yolda,
Dikenlere aldırmadan yürüyen o kadındım.

Gözlerinizde bir damla yaş değil,

Sonsuzluk Yemini...

​Bu sevda korudur, ikimizi de yakar,
Özlem ateşi de kül eder, savurur.
Sana sözüm olsun, bu sevgi daim kalır,
Bizi bilmeyenler deli divane sanır.

Sen yalnızlık nedir, bilmek ister misin?
Dört duvar arası bir hapis mi sanırsın,
Ya da kimsesizlikten çekilen uzun bir kış mı?
Hayır, hayır; bu, gönül yangınından farklı.

Yanlış anladın dostum, bu bambaşka bir dert.

Daldı gözlerim amansız sonsuzluğa,
Geçmişim geçti bir bir aklımdan.
Gözlerde buğu damlası,
İç çekip geçti be geçti dedi.

Her yaşanmışlık bir dersti,

Birgün gelirde ,
Geçersen bizim mahalleden
Lüle saçli ,ela gözlü
Bir kiz vardi dersin,
Eve bakarken gözlerinden yaş süzülürse,
Bilirim ki unutmamışsın dir beni

Yüreğimde bir sızı, adınla büyüyen,
Sonsuz bir yokluğun en keskin izi.
Bir mil uzağımdasın, oysa ki en derine inen,
Gözümün feri sensin, kalbimin de bizi.
​
​Geceler zindan olur, güneşim doğmaz sensiz,