Sevmek Neydi? Şiiri - Nurgül Ankara

Sevmek neydi?
Bir şehri sırf o içinde yürüyor diye kutsamaktı,
Basılan toprakta onun izini sürmek,
Ve kalabalıkların ortasında, sadece bir nefesin sesini
Dünyanın en berrak tınısı saymaktı.

Zamanın durması değildi sevmek,
Aksine, zamanın onun saç tellerine dolanıp
Güzelleşmesine razı olmaktı.
Eksik kalan her cümleyi, bir bakışın kuytusunda
Tamamlanmış bir destan gibi okumaktı.

Sevmek neydi?
Kendi gölgende bile onu aramaktı bazen,
Aynaya baktığında gördüğün yüzün yarısını
Ona emanet ettiğini hatırlamaktı.
Kendinden vazgeçmek değil, kendinde onu bulmaktı.

Bir liman mıydı, yoksa fırtınanın ta kendisi mi?
Gitmelerin ağırlığı altında ezilmek değil,
Gitsen de o kalpteki evini sırtında taşımaktı.
Yollar kapansa bile, içindeki o ince patikadan
Daima aynı kapıya varmaktı.

Sevmek neydi?
Gülüşünün rengiyle bütün kederleri boyamaktı,
Dünya bir yangın yeriyken
Onun ellerinde serin bir bahar uykusuna dalmak,
Ve her uyandığında, ismini ilk kelime gibi ezberlemekti.

Aynı gökyüzünün altında, farklı rüyalar görsek de
Ruhun o görünmez iplerle bağlandığı yerdi.
Suskunluğun içinde en gürültülü itirafları gizlemek,
Ve hiçbir şey söylemeden, her şeyi anlatabilmekti.

Sevmek neydi?
Bir başkasının uçurumu olmayı göze almaktı,
Düşerken bile elini bırakmayacağını bilmek,
Kendi benliğini bir kenara bırakıp,
Bir canın içinde, başka bir can olup canlanmaktı.

Bazen kanayan bir yaranın sızısında,
Bazen de o yarayı saran bir tülbentin şefkatindeydi.
İnsan en çok severken kendisi olurdu;
Hem en çıplak, hem de en korunaklı haliyle.

Sevmek neydi?
Sonunu bilmediğin bir masalın ilk cümlesine aşık olmak,
Kırılacağını bilsen de o kanatla uçmak,
Ve her bitişin eşiğinde durup dünyaya inat
Yeniden “başlasın” diyebilmekti.

Sevmek;
Avuçlarında biriken tüm “keşke”leri,
Onun tek bir “iyi ki”siyle takas etmekti.
Karanlığın en koyu yerinde bile,
Sırf o var diye güneşe inanmak
Ve her nefeste, yeniden doğar gibi yarım kalmışlığını
Onun kalbinde tamamlamaktı.

Nurgül Ankara 04.04.2026