Son Limanım Şiiri - Nurgül Ankara

Fırtına dindi bak, duruldu sular
Sen benim en durgun, son limanımsın.
Gönlümde son buldu eski korkular
Sen benim sığındığım, can imanımsın.
​
​Dünyanın yükünü kapıda koydum
Huzuru en tatlı sözünde duydum.
Ben senin ruhuna, aşkına uydum
Sen benim en kuytu, saklı yanımsın.
​
​Sevildiğim her an, her bir nefeste
Bir kuş gibi hürüm altın kafeste.
Ruhum hayat buldu bu son heveste
Sen benim damarda, atan kanımsın.
​
​Mübarek ellerin değince cana
Bütün dertler biter, ererim tana.
Kaderim bir ömür bağlıdır sana
Sen benim değişmez, tek fermanımsın.
​
​Seninle mühürlü ömrümün içi
Sensiz bu dünyanın rengi bir hiçi.
Seninle kazandım en son sevinci
Sen benim her anım, her zamanımsın.
​
​Gönlümün sultanı, başımın tacı
Sende derman bulur kalbin her acı.
Sen, bu garip kadının tek ihtiyacı
Sen benim dünüm ve yarınlarımsın.
​
​Gözlerimde parlar kutsal hayalin
Emsali bulunmaz böyle cemalin.
Sonsuzlukta dahi budur meâlim
Sen benim, ebedi alın yazımsın.

Nurgül Ankara 22:52