19- Nivco Mayiya Dırejahi

19-NÎVCO MAYÎYA DIRÊJAHİ

Were, ey yekane bendergeha min a stargehê, aliyê min ê evînê…
Were, ey yê ku di milê çepê yê sîngê min de kêm hatî hiştin, cihê min ê nîvco mayî.
Lê belê ez di menzîla te de
Mîna qurbanekî ku bi kêrên kor û tûj hatî birîn im;
Ber bi kîjan alî ve bizivirim ez li şopa te diqewimim,
Dest bidim kîjan birîna xwe, tu jê xwîn diherikî.

Ji wê roja ku te pişta xwe da min û çûyî vir ve
Xew, mîna biyaniyekî ku bi min re xeyidiye ye…
Ew bêxewiyên ku mane mêvantiyê jî, ez nikarim ji hûndirê xwe biqewirînim.
Bêyî ku çavên xwe bigirim,
Di bin ronahiyên sar ên vî bajarê bêruh de
Li te digerim;
Di her lambeyê de hinekî tu,
Di her siyekê de hinekî tunebûna te.

Li Sarîqamişê di babetê (nobetê) de me, tu bawer nakî…
Di nava demeke ku dicemide de,
Ez ber bi xewnên xwe ve jî têm sirgûnkirin,
Ne li girtîgehekê,
Lê ez di nav tunebûna te de têm girtin.
Di her carê de ez,
Her şev bi heman kêmasiyê
Ez ji nû ve te ji serî ve dipêçim.

13.11.2003