Keleka Dile Min Şiiri - Ali Fırat Dicle

KÊLEKA DILÊ MIN

Min kevir neavêt çarenûsa kesî,
Her kes di şeva xwe de bi awayekî cuda dilerizî.
Ez tenê li ser birînên xwe xwar bûm,
Mîna ku li baskê şikestî yê çûkekê dinêrim, bêdeng û dirêj.

Piştre ez xwe di nav xwe de veşartim, mîna odeyek bêkar a di xaniyek kevin de.
Li ser dîwarên min siyên salan hebûn,
Demsalên ku di pencereya min de neqediyayî mane.
Ger min biaxivîba, gotinên min
wê mîna zimanekî biyanî biketa guhên wan.
Ez bêdeng bûm...
Mirovan ji cihê ku ez bêdeng bûm re teslîmiyet digotin.

Lêbelê jiyan pir caran xemgîniyek ji baranê girantir hildigire.
Roj mîna ewrên serşokî li ser mirov derbas dibin.
Lê carinan… Ji nişkê ve ronahiyek li ser giyanê te dikeve,
Kenek, awirek, bayek êvarê…
Dem radiweste. Saet ji bîr dikin ku bizivirin.
Cîhan, ji bo demekê, li cihê ku dil lê dixe teng dibe.

Eger tu nehatibûya jiyana min,
Dibe ku ez tenê li heman kolanan bimeşiyama,
Li heman ezman binêrim û tiştekî nebînim.
Mîna kesekî ku li kêleka deryayê dijî,
Lê qet dengê avê nabihîzim.
Te fêrî min kir;
Ku mirov di hundurê xwe de jiyaneke duyemîn heye,
Ku ew giyanek hildigirin ku nikare di neynikên de were girtin.

Niha ez bi rastî hin kesan dikujim,
Ne navên wan, lê şopên wan.
Mîna bayê payîzê ku pelên hişk belav dike.
Jibîrkirin carinan dilovaniya erdê ye;
Ew cihên êşê vedişêre.

Ne ramana mirinê ye ku min zindî dihêle;
Ew giraniya ku îhtîmala li asoyê
Ji milên min radike.
Mîna çûkek ku ezmanê vekirî dizane,
Ez jî, hebûna azadiyê dizanim,
Ji bo rojek din jiyanê tehemûl dikim.

Lê ji her tiştî zêdetir, ez dixwazim bikaribim wekî çem bigirîm.
Li şûna gotinan bi hêstirên xwe biaxivim.
Ji ber ku hin êş hene ku dema têne îfadekirin kêm dibin;
Û di dawiyê de, dema ku ew ji çavan diherikin.

Belkî rojekê, hemû demsalên ku min di bêdengiya xwe de veşartî hiştine, geş bibin.
Wê demê ez ê xwe ji kesî re rave nekim.
Ji ber ku ew kesên ku min fêm dikin, dê berê xwe bidin peravên dilê min.

05.06.2026