Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Bugün ‘nasılsın’ sorusuna klasik cevaplar haksızlık olur…
Takvim benimle küçük bir kutlama derdinde,
ben de ona ayak uyduruyorum işte.
Biraz gülüş, biraz şımarıklık, bolca ‘iyi ki doğmuşum’ hali…
Kısacası; bugün ben, kendimin en keyifli versiyonuyum

Ya sen nasılsın ¿

Bu kadar büyük sorumluluğun altından kalkamam ben dedi.. buyrun dedim sonra; bütün terimler sizin..

İstediğini paylaşmak serbest olabilir ama doğru yerde paylaşmak da bir sorumluluktur.
En basit düzeni koruyabilmek için yöneticilere ihtiyaç duyulacaksa burda asıl sorun kullanıcı alışkanlıklarında demektir.

......
Sadece Pinar 20.04.2026 - 1 1:52
Sonra dedimki insanlar istediği şeyi
Nedir Bölümünde paylaşa bilir bunu site yönetiminden baska kimse karışamaz

Sonra dedim ki; nedir' de niye konu başlığı ile alakasız videoları insanlar paylaşmaktan bir türlü vazgeçmiyorlar.

Herhangi biri, çok komiksiniz gerçekten.
O çocuklardan biri sizin çocuğunuz olabilirdi.
Böylesi sığ bakmayın olaylara.
Gençliğin ne halde olduğunu görmemek için kör olmak lazım.. aa siz kör taklidi yapıyordunuz doğru o nedenle görmüyor olabilirsiniz, düşünemedim bunu.
Hükümeti kim düşürebilir ki, oy birliğiyle gidin dedigimizde bile gitmiyorlar. İstedikleri gibi at koşturan birini, her gücü eline alan birini zayıf, kucaklanası, savunulası biriymiş gibi göstermeniz gerçekten ...

Yasanmışlıklarımızın hepsi anlardan ibaretti ama
-bazı anlar ömrün tamamına bedel olsa da-
hayat tüm anların üst üste eklenip,
bir bilmecenin küçücük parçaları gibi birleşmesi değil miydi?
Peki ya bütün?
Herkesin yaşadığı tüm anlardan oluşan parçaların bütünü neydi?"
Bütün bizdik.

Yaşadığımız, yaşamayı seçtiğimiz her şey Bizdik.
Seçimlerimizdik Biz.
Girmeyi seçtiğimiz kapı, yürümeyi seçtiğimiz yolduk...
Olacağımız kişiyi seçe seçe, olduğumuz kişiye gelmemiş miydik?

Akilah Azra Kohen- Gör Beni

Sonra dedin ki;
Bırak bu tükenişi.
Kalk, daha yazılmamış şiirlerimiz, yürünmemiş yollarımız var.

Sustuk biraz…
Gözlerim uzak bir akşamı yokladı,
“Ya içimdeki yorgunluk?” dedim
“Ya geç kalmışlığım?”

Korku dedin, yürünmeyen yolların bekçisidir.
Bir adım atarsan,
O da çekilir gölgene.

Sonra birlikte sustuk…
İçimde filizlenen bir başlangıcın sessizliğiydi.
Doğru dedim:
Bak, gece bile sabaha yeniliyor her defasında…
Ben mi yenileceğim şimdi?

Belki de aşk,
iki kişiyle yaşanan bir hikâye değildir…
Belki tek kişilik bir yangındır;
dumanı başkasına görünmeyen.
Belki de hiç yazılmamış bir mektubun
yıllarca içimizde katlı kalmasıdır.

Affetmek, karşındakini aklamak değil… kendini özgür birakmaktır.
Affetmediğin her şey, seni o olaya bağlı tutar.

O nedenle ben yaşanmış kötü kişileri/şeyleri silmeyi yeğlerim hayatta.
Yaşanmışı silmek değildir burada mesele, onu içimde tekrar tekrar yaşatmamaktır.
Kendime daha fazla yük etmemek.

Bir insan sadece bedeniyle mi ölür,
yoksa en çok içindekilerle mi?
Susturduklarımız,
görmezden geldiklerimiz,
içimizde yavaş yavaş çürüyenler…
Toprak herkesi bir gün alır,
ama bazıları çok önce gömülür.