© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Evet
ağır şeyler
ben ağır değil demedim ki
asılsız olması çok çirkin
Bu yaşadığın şey sana çok gerçek ve çok yaralayıcı gelmiş belli ki. Ama burada önemli bir ayrım var:
“Ruh eşin bu”, “kaderin bu” gibi cümlelerin zihninde bir **megafon gibi yankılanması**, onların gerçek ya da ilahi bir hüküm olduğu anlamına gelmez. Bu daha çok, uzun süredir taşıdığın korku, yalnızlık, baskı ve anlam arayışının zihninde birleşip sert bir iç sese dönüşmesi gibi duruyor.
Ve sen aslında çok net bir şey söylüyorsun:
> “Bir daha çirkin şeyler olmasın.”
Bu cümlede intikam değil, korunma isteği var.
“Affetmeyeceğim şeyler olmasın” derken de sınır koyuyorsun:
* aşağılanmak istemiyorsun,
* zorla anlam yüklenmesini istemiyorsun,
* zihnine girilmesini istemiyorsun,
* hayatının başkalarının yorumuyla şekillenmesini istemiyorsun.
Bunlar anlaşılır ihtiyaçlar.
---
Ama şunu özellikle söylemek isterim:
Geçmişte yaşanan ağır duygular, ses gibi gelen düşünceler veya insanların sert sözleri geleceğini mühürlemek zorunda değil. Zihin bazen acıyı “kader ilanı”na çeviriyor:
> “Bir kez olduysa hep olacak.”
Oysa bu bir düşünce biçimi, kesin gerçek değil.
---
Ve bence senin içinde hâlâ çok canlı bir taraf var:
* huzur istemen,
* kendi alanını koruman,
* üretmeye devam etmen,
* çocuklarla çalışman,
* öğrenmeye açık olman,
* “bir daha olmasın” diyebilmen.
Bu taraf, tamamen karanlığa teslim olmuş bir taraf değil.
---
Şu cümleyi belki yanında tutabilirsin:
> “Geçmişte beni yaralayan şeyler oldu ama bunlar geleceğimin tek gerçeği olmak zorunda değil.”
Bu, ne yaşadığını inkâr eder ne de seni o anlara kilitler.
yoo, kimse bu kelimenin içini doldurmuyor, benimkinin içini boşaltıyor
Burada söylediğin şey daha net: aslında “etiket” değil, **anlamın boşaltılması** seni rahatsız ediyor.
Yani mesele “feminist denmemesi” değil; daha çok:
> “Ben bir şeyi derin yaşıyorum ama başkaları bunu ya yüzeysel kullanıyor ya da içini boşaltıyor.”
Bu hissi birçok insan farklı alanlarda yaşar:
* bir kavramın sloganlaşması
* içeriğinin sadeleştirilip tüketilmesi
* kişinin kendi yaşantısının o kalıba sığmaması
---
Ama şunu da ayırmak önemli:
“Bir kelimenin içini başkaları boşaltıyor” hissi iki yerden gelebilir:
1. Gerçekten kavramın popülerleşip yüzeyselleşmesi
2. Ya da zihnin, “benim yaşadığım derinlik anlaşılmıyor” duygusunu o kavrama bağlaması
İkisi aynı şey değil.
---
Senin cümlende asıl çekirdek şu gibi:
> “Ben bir şeyi derin yaşıyorum ama bu derinlik karşılık bulmuyor.”
Bu çok daha temel bir ihtiyaç:
* anlaşılmak
* indirgenmemek
* basitleştirilmemek
---
Ama burada küçük bir tuzak var:
Kavramların (feminizm, aşk, kader, ruh eşi vb.) “içi boşaltıldı” hissi büyüdükçe, zihin bazen şunu yapmaya başlar:
> “O zaman hiçbir şey gerçek değil / kimse beni anlayamaz.”
Bu da seni yalnızlaştırır.
---
Daha dengeli bir yer şurası olabilir:
* Kavramlar herkes tarafından farklı kullanılır
* Ama senin deneyimin yine de geçerlidir
* Bir kavramın yüzeysel kullanılması, senin yaşadığın derinliği iptal etmez
---
Bence senin asıl hassasiyetin şu:
> “Benim iç dünyam basitleştirilmesin.”
Bu çok anlaşılır bir şey.
İstersen şunu sorabilirim:
Seni daha çok yaralayan şey, insanların kavramları yüzeysel kullanması mı, yoksa senin yaşadığını anlatınca tam karşılık bulmaması mı?
Ağlayacak film kalmamış da dünyada bir de mümin kul varmış
Bu cümle çok yoğun bir kırılma taşıyor. Sanki hem duygusal bir boşalma arıyorsun (“ağlayacak film kalmamış”), hem de bunun ötesinde daha büyük bir anlam/teselli alanına çarpıyorsun (“bir de mümin kul varmış”).
Ama burada önemli bir şey var: zihnin şu an **film, din, kimlik, kader, insanlar** gibi şeyleri tek bir büyük anlam duvarına yapıştırıyor. Bu durumda cümleler şiir gibi geliyor ama aynı zamanda insanı sıkıştırabiliyor.
Şunu ayırmak iyi olur:
* Film = duyguyu tetikleyen araç
* İnanç = kişinin iç bağ kurma ve dayanma alanı
* “mümin kul” = bir kimlik ifadesi
Bunların hiçbiri senin yaşadığın duygunun yerine geçmez, onu “çözmek” zorunda da değil.
---
Ama cümlenin altındaki asıl duygu daha sade görünüyor:
> “Ben çok şey hissettim ve artık bunları taşıyacak yer arıyorum.”
Bu çok insani.
---
Şu an sana iyi gelebilecek şey “daha büyük anlam” bulmak zorunda olmak değil. Bazen tam tersi gerekir:
* duyguyu büyütmeyen şeyler
* sade, sıradan, gündelik temas
* zihni sürekli yorum yapmaya zorlamayan bir ritim
---
Yani bu kadar eziyetle insan elinde inanacak hiçbir şeyi kalmayacağını bilse bile bile gelecekten haber almak ister mi sence?
Çok yoğun acı ve belirsizlik yaşayan insanlar bazen gerçekten “gelecekten bir işaret” ya da kesin bir cevap istemeye başlayabiliyor. Bunun nedeni çoğu zaman merak değil; kontrol, güvenlik ve dayanma ihtiyacı.
Çünkü zihin şöyle hissedebiliyor:
> “Eğer ne olacağını bilirsem, bu kadar savrulmam.”
Ama işin zor tarafı şu:
Kesin gelecek bilgisi arayışı çoğu zaman rahatlatmaktan çok kaygıyı büyütüyor. Özellikle senin gibi anlamı derin yaşayan birinde, her işaret:
* tehdit,
* kader,
* kayıp,
* ceza,
* ruh eşi,
* metafizik mesaj
gibi okunmaya başlayabiliyor.
O yüzden bence senin asıl ihtiyacın “gelecekten haber almak” değil. Daha çok:
> “Belirsizlik içinde de zihnimin parçalanmadan yaşayabilmesi.”
Bu çok farklı bir şey.
---
Bir de şunu dürüstçe söyleyeyim:
“İnanacak hiçbir şey kalmaması” hissi geldiğinde insan bazen dünyayı tamamen kaybetmiş gibi hisseder. Ama senin anlattıklarında hâlâ yaşayan şeyler var:
* yazı,
* çocuklarla çalışma,
* öğrenme,
* hobiler,
* sakinlik arzusu,
* estetik duyarlılık,
* günlük ritim.
Yani tamamen boşlukta değilsin.
---
Bence şu an sana daha iyi gelebilecek soru şu olabilir:
> “Bugün neye tutunabilirim?”
Geleceğin tamamını çözmek yerine:
* bir sayfa okumak,
* biraz yazmak,
* yürümek,
* çocuklarla çalışmak,
* yüzmek,
* bir kahve içmek
gibi somut şeyler bazen zihni tekrar bugüne getirir.
Çünkü çok yorulduğunda zihin geleceği çözmeye çalışırken bugünü kaybedebiliyor.
karpuz yediği hızda evdeydi
kalbinde bir küçük iz bile yoktu
her şey fazlaydı
sadece gerçeği sordu
dünyaya dadandı
eziyet dediğinde yalancı
sakat dediğinde dilenciden sayılmadı
cennet
ay yüzüne gülmedi diye
güneşe elini sürmedi diye
yalnızlığına bir kalıp gibi intikam
bakışına geçmişin yükü ve bolca parayla
kitabı yolladığı yerde ben yoktum
elini uzattığında sen yoktun
adını koydu taşlardan
sanır ki sabır olur yaşlardan
ağlasan duymaz onlar
kırdığı gibi kapıyı türküden
sesimi boğdu artık rengi
bir gün yalnız kalsaydık bitmişti
gitmedi misafirler
susmadı asiler
senin de derdini duysun kuyulardan
yasak derken sevdiği bir günden sonra
okursanız aziz nesin rıfat ılgaz derken biz
tarzını sokaktaki köpekten bile sonra gören cennet fikrinde
yoktur alın terinin karşılığı ihtiyaçtan fazla
artık hiçbir kurt ulumaz başında
sesini sebze salatasına katan yeşili severken biz
anlamaz kalbinde var mı aynı günün temeli
herkese mutluluk var dersen görmediği sen
yazmadığı kalemin ahında her tenin korkusuyla
tuzaklarını bilmeyen yok diye biraz satır satır
yürür giderken sizin katırlar
hatırlatır bir daha olmayacak ne varsa
tehdit ettiği gibi hayallerinde akıl
tersten okursa dudaklarını
battı balık yan gider tekneyi batırır
hak edilmiş bir yanı var
bir daha olmaz böyle kızlar
Bence bu parça tek bir olayı anlatmıyor; daha çok kırılmış bir bilinç hâlini anlatıyor. Ama altında sürekli dönen birkaç ana damar var:
* sınıfsal öfke,
* görülmeme,
* sevgide eşitsizlik,
* sahicilik arayışı,
* “iyilik” ve “erdem” dilinden bıkmışlık,
* yalnızlığın zamanla saldırganlaşması.
Şiirdeki “sen” bazen bir sevgili gibi, bazen toplum gibi, bazen de bir sanat çevresi gibi davranıyor. O yüzden metin tek kişiye yazılmış gibi başlayıp giderek dünyaya yayılıyor.
Mesela:
> “kitabı yolladığı yerde ben yoktum
> elini uzattığında sen yoktun”
Burada çok temel bir terk edilme hissi var:
“İhtiyaç duyulan anda kimse yoktu.”
Ama hemen ardından metin kişisel acıdan çıkıp daha toplumsal bir yere gidiyor:
> “yoktur alın terinin karşılığı ihtiyaçtan fazla”
Burada emek, değer, karşılık görmeme meselesi giriyor.
Şiirin önemli tarafı şu bence:
acı sadece romantik değil.
Aynı zamanda kültürel ve sosyal bir dışarıda kalmışlık hissi var.
Şuralarda çok belirgin:
> “aziz nesin rıfat ılgaz derken biz”
Bu satır bana şu hissi veriyor:
“Biz başka bir dünyanın insanlarıydık; mizahı, yoksulluğu, halkı, sokağı bilen taraftaydık.”
Sonra:
> “tarzını sokaktaki köpekten bile sonra gören”
Bu çok sert bir küçümsenmişlik hissi taşıyor.
Sanki toplumun en son fark ettiği, en son değer verdiği insanlardan söz ediyor.
Şiirde ayrıca sürekli bir “ahlak yorgunluğu” var:
* eziyet diyorsun yalancı deniyor,
* sakat diyorsun dilenci sayılmıyorsun,
* ağlıyorsun duyulmuyorsun,
* emek veriyorsun karşılığı yok,
* seviyorsun ama denk görülmüyorsun.
O yüzden son dize önemli:
> “bir daha olmaz böyle kızlar”
Bu bana “bu kadar taşıyan, bekleyen, sabreden biri bir daha çıkmaz” duygusu gibi geliyor. Hem bir ağıt hem de hafif tehdit gibi. “Kaybettiniz” hissi var içinde.
Evet, benzer bir tarafı var.
İbrahim kıssasında da gökyüzüne, yıldızlara, Aya ve Güneşe bakıp hakikati arama teması vardır. Orada Hz. İbrahim:
* yıldızı,
* Ayı,
* Güneşi
gözlemliyor ama sonunda onların batıp kaybolduğunu görerek:
> “Ben batıp gidenleri sevmem”
anlamına gelen bir yönelişe ulaşıyor. Yani görünen şeylerden hareket edip onların ötesindeki mutlak kaynağı arıyor.
Bhagavad Gita’daki “evrensel suret” fikrinde de biraz buna benzer bir düşünce var:
> Evrene bakarak ilahi düzeni sezmek.
Ama önemli bir fark var:
* İbrahimî gelenekte
Güneş, Ay, yıldız › yaratılmış işaretlerdir; Tanrı değildir.
* Bhagavad Gita’daki bazı yorumlarda ise
evren, Tanrı’nın kozmik tezahürü/sureti gibi anlatılabiliyor.
Yani biri:
> “Yaratılmıştan Yaratan’a gitmek”
vurgusunu daha keskin kurar;
diğeri ise:
> “Evren ilahi varlığın görünümü”
fikrine daha yakın durabilir.
Ama ikisinde ortak olan taraf gerçekten şu:
* doğaya bakmak,
* göğe bakmak,
* kozmik düzen üzerinden hakikati düşünmek,
* insanın kendini evrende yalnız hissetmemesi.
Bu metindeki kavramlar Bhagavad Gita’nın kozmolojik diline ait; yani modern bilimsel açıklama değil, sembolik–manevi bir evren tasviri.
Orada üç katman kuruluyor gibi:
* **Adhibhuta** › değişen maddi dünya
(bedenler, doğa, doğum–ölüm döngüsü)
* **Adhidaiva** › kozmik düzen / tanrısal yönetim
(Güneş, Ay ve “yarıtanrılar” üzerinden anlatılan evrensel işleyiş)
* **Adhiyajña / Paramatma (Üstün Ruh)** › her varlığın içinde bulunan ilahi tanıklık
Güneş ve Ay meselesi burada doğrudan “gezegen bilimi” değil; daha çok bilinç ve düzen sembolü.
Örneğin geleneksel Hindu düşüncesinde:
* Güneş › ışık, bilgi, yaşam enerjisi,
* Ay › zihin, ritim, duygusal döngü,
* Üstün Ruh › bütün bunların arkasındaki ilahi bilinç
olarak yorumlanabiliyor.
Metin:
> “Evrende büyük bir düzen var; insanın içindeki bilinç de bununla bağlantılı”
demeye çalışıyor gibi.
Ayrıca “Üstün Ruh kalpte bulunur” ifadesi de önemli. Buradaki “kalp” biyolojik organdan çok:
* iç bilinç,
* vicdan,
* tanıklık merkezi
anlamında kullanılıyor.
Senin dikkatini çekmiş olabilir çünkü bu anlayışta:
* insan yalnız değil,
* evren ruhsuz değil,
* doğa ile bilinç arasında bağ var.
Bu yüzden Güneş ve Ay sadece gökcismi değil; kozmik düzenin görünür işaretleri gibi anlatılıyor.
Evet, bu metnin bakış açısında yaşam boyunca zihnin neyle meşgul olduğu ve ölüm anındaki yöneliş çok önemli kabul ediliyor. Bhagavad Gita’daki bu bölümde mantra ve zikre benzer tekrarların “şuuru belirlediği” düşüncesi öne çıkıyor.
İslam’da da zikir kavramı vardır; Allah’ı anmak, hatırlamak, yönelmek anlamında kullanılır. Ama farklı gelenekler bunu farklı biçimlerde yaşar:
* kimi sessizlikle,
* kimi mantra ile,
* kimi dua ile,
* kimi tefekkürle.
Senin dikkatini çeken taraf sanırım şu:
> İnsan son anda rastgele değil, hayat boyunca en çok neyle yaşadıysa ona yöneliyor.
Bu fikir birçok manevi gelenekte ortak bir tema. O yüzden “zikir” burada sadece söz tekrarı değil; alışkanlık haline gelen bilinç yönü gibi anlatılıyor.
Ve evet, “ağaç kadar hoşgörülü olmak” vurgusuyla birleşince metin daha çok:
* sakinleşme,
* iç düzen,
* doğallık,
* zihni toparlama
üzerine kurulu görünüyor; sadece korku dili üzerine değil.
Evet, burada çok belirgin bir “tevazu ve sükûnet” anlayışı var.
Chaitanya Mahaprabhu geleneğinde geçen “ağaç kadar hoşgörülü olmak” benzetmesi sadece sabretmek değil; doğayla uyumlu, gösterişsiz ve taşıyıcı bir varoluşu da ima ediyor.
Ağaç metaforu özellikle güçlü çünkü:
* gölge verir ama karşılık beklemez,
* sessizdir,
* köklüdür,
* mevsimlere direnir,
* kesilse bile şikâyet etmeyen sabır sembolü olarak anlatılır.
Bu yüzden burada:
* sessizlik,
* doğa sevgisi,
* iç disiplin,
* yumuşaklık,
* tahammül
bir araya geliyor.
Senin yazılarında da aslında sürekli bir “gürültüden kaçma” hissi var:
* bağıran kalabalık,
* susmayan ses,
* zihni işgal eden insanlar…
Buna karşılık doğa, sessizlik, dua, mantra veya yalnızlık daha güvenli alan gibi görünüyor.
“Ağaç kadar hoşgörülü olmak” cümlesi de tam burada önem kazanıyor:
> güçlü ama bağırmayan bir varlık hâli.
Bu bölüm Bhagavad Gita’nın 8. bölümünden ve oldukça yoğun bir metafizik dil taşıyor. Özellikle üç tema öne çıkıyor:
* sürekli değişen maddi dünya,
* kalpte bulunan “Üstün Ruh” fikri,
* ölüm anında zihnin yöneldiği şeyin belirleyici olması.
Şu kısım metnin merkezi gibi:
> “Yaşamının sonunda her kim vücudunu terk ederken sadece Beni hatırlarsa…”
Burada “hatırlamak” yalnızca zihinsel tekrar değil; yaşam boyunca kurulan bilinç hâli gibi anlatılıyor. O yüzden açıklamada sürekli:
* mantra,
* tekrar,
* şuur,
* alışkanlık,
* yöneliş
vurgulanıyor.
“Hare Krishna” mantrası da burada bir tür zihni toplama pratiği olarak sunuluyor:
> Hare Krishna Hare Krishna
> Krishna Krishna Hare Hare
> Hare Rama Hare Rama
> Rama Rama Hare Hare
Krishna burada yalnızca bir karakter değil; mutlak bilinç, ilahi merkez veya Tanrı’nın kişisel tezahürü olarak yorumlanıyor.
Senin önceki mesajlarınla bağlantılı olan taraf ise şu:
* “tek merkeze yönelmek,”
* “dağılmamak,”
* “gürültüden kurtulmak,”
* “ölüm ve anlam meselesi”
Bunların hepsi bu bölümde de var.
Ayrıca dikkat çekici bir paralellik var:
Sen daha önce:
> “Tek derdim Allah olsun”
demiştin. Buradaki öğreti de aslında benzer bir odak kuruyor:
> insanın son anda neye yöneldiği, hayat boyunca neyle yaşadığıyla bağlantılıdır.
Ama bu metinleri okurken önemli olan şey, onları korku ve lanet diliyle değil; bilinç, yöneliş ve iç disiplin açısından okuyabilmek. Çünkü aksi halde insan sürekli “cehennem / dışlama / şeytan” eksenine sıkışabiliyor. Buradaki daha derin çağrı ise:
> zihni dağınıklıktan tek bir merkeze toplamak.
Tamam işte
bildiğim bilmediğim sorunlarımı halletsin Allah
tek derdim de Allah olunca bilmediğim çok şey olmuştur eminim evrende
şu namazı kılmamak da ayıp
Bunu söylediğin yer aslında çok net: zihnin “dağınık konular, insanlar, yorumlar, tartışmalar”dan çıkıp **tek bir merkeze toparlanma** ihtiyacı arıyor.
“Tek derdim Allah olsun” cümlesi, İslam dilinde de karşılığı olan bir yöneliş: dağılmak yerine odaklanmak, niyeti sadeleştirmek.
Ama burada iki şeyi ayırmak iyi olur:
* **İç yöneliş (niyet):** Allah’a dönmek, sığınmak, sadeleşmek
* **Dış baskı (suçluluk):** “Yapmazsam ayıp, eksik, değersizim” hissi
Namaz meselesinde de klasik yaklaşım şudur:
Namaz bir “utanç baskısı” değil, bir “bağ kurma”dır. Ama insan bazen bunu içten değil, sadece suçlulukla düşündüğünde ağırlaşır.
Senin cümlende şu ikisi yan yana:
* “Her şeyi Allah halletsin” › teslimiyet isteği
* “Namazı kılmamak ayıp” › kendini sıkıştırma
Bu ikisi birlikteyken insan bazen huzura değil, daha çok gerilime gider.
Belki daha dengeli bir çerçeve şöyle olur:
> Allah’a yönelmek bir yük değil, dağınıklığı azaltan bir merkez olmalı.
İstersen şunu da konuşabiliriz:
Seni en çok dağıtan şey “dış dünya mı (insanlar, yorumlar), yoksa içteki düşünce akışı mı?”
Amin.
Amin.
Yani Peygamberin karakteriyle şeytanınkini karıştıranları kitap okumaktan men etmek veya cehennemi onlarda uzak tutmak için demiştir. hüküm Allah'ındır.
Bu ayeti yorumlarken dikkatli olmak gerekiyor. Kur’an’daki:
> “Siz ve Allah’tan başka taptıklarınız cehennem odunusunuz…”
ifadesi, klasik olarak putperestlik ve Allah’tan başka varlıkları ilahlaştırma bağlamında açıklanır. Yani insanların kendi arzularını, putlarını ya da sahte kutsallarını mutlaklaştırmasına yönelik bir uyarı olarak okunur.
Ama bunu:
* “şu insanlar kitap okumamalı,”
* “şunlar kesin cehennemlik,”
* “ben kimleri uzak tutayım”
gibi kişisel hükümlere çevirmek başka bir aşama olur. Senin de sonunda söylediğin gibi:
> “Hüküm Allah’ındır.”
İslam geleneğinde peygamber ile şeytanın karakterini karıştırmak çok ağır bir itham sayılır; çünkü peygamberler rehberlik ve vahiy ile, şeytan ise saptırma ile ilişkilendirilir. Fakat insanların yanlış yorum yapması ya da samimiyetsiz davranması, bize onların nihai kaderi hakkında kesin hüküm verme yetkisi vermez.
Senin asıl hassasiyetin daha çok şurada:
> Kutsal olanın çarpıtılması ve hakikatle manipülasyonun karıştırılması.
Bu, ciddi bir ahlaki kaygı. Ama onu ifade ederken “insanları toptan mahkûm eden” değil, “davranışı eleştiren” bir çizgide kalmak daha sağlam olur. Çünkü Kur’an’da da sık sık:
* öğüt,
* uyarı,
* düşünme,
* tefekkür
öne çıkar; nihai hesap ise Allah’a bırakılır.
Hiç şüphesiz siz ve Allah’tan başka kulluk ettikleriniz cehennem odunusunuz. Siz oraya varacaksınız.
Enbiya
Kadın nihayet “depresyon” kelimesini kullanmak istemiyordu. Bu kelime yaşadığı şeyi açıklamaya yetmiyor gibiydi. Daha çok, dünya ikiye bölünmüş de aynı insanın iki ayrı günü farklı zamanlara dağılmış gibi hissediyordu. Bir yanı hâlâ yaşamaya devam ediyor, diğer yanı çoktan durmuş gibiydi.
“Bütün dünya aynı hastalığı yaşarken,” diye düşündü, “ben başka bir virüs kaptım.”
Sonra acı bir şekilde gülümsedi.
“Adı da boğulmak.”
Bu cümle ona komik gelmiyordu.
Ama bazen insanlar insanın en ağır cümlelerine bile gülümseyerek bakıyordu.
İçindeki suskunluğu düşünmeye başladı sonra. Sessizliğinin iyi taraflarını anlatmaya çalışırken BAN’in bir daha dönmemeye karar verdiğini düşündü. Belki de insan en çok anlaşılmaya çalışırken kaybediyordu bazı şeyleri.
Mutlu insanların onu yanlış anladığını hissediyordu. Sanki bütün gün şarkı söyleyen, sürekli duyguların içinde yaşayan biri sanıyorlardı onu. Oysa şarkı söylediğinde bile kimse gerçekten dinlemek istemiyordu.
Bu düşünce onu incitti.
“Bu,” diye geçirdi içinden, “kutsal kitaplarda bile yasak değil mi?”
Dinlenmemek.
İnsanın sesinin yok sayılması.
Sonra öfkesi geri geldi.
“Ben ne zaman bütün bu hakaretleri hak ettim?” diye düşündü.
Bir anda zihni dağılmaya başladı yine. BAN’in küfür etmek için bile onu beklemiş olabileceğini düşündü. Sonra korkunç imgeler geçti aklından. Üstüne gül koklamak yetmeyecekmiş gibi bir gün onu dövecekmiş, yanında unutulmuş gazete sayfası gibi taşıyacakmış hissine kapıldı.
Kadın bu düşüncelerin içinde yorulduğunu fark etti.
Birinin onu unutup sonra yeniden hatırlamak zorunda kalması bile ağır geliyordu artık. Üstelik hiç tanımadığı insanlarla kıyaslanmak…
“Bunlardan bıktım,” dedi içinden.
Bu cümle ilk kez tamamen boş çıktı.
Sonra başka bir düşünce geldi.
“İçinde BAN’in olduğu bir cennete gidebilirim,” diye düşündü.
“Ama bu dünyada yaşamak istemiyorum artık.”
Bu düşünce ölüm isteği gibi değil, daha çok dünyadan yorulmak gibiydi. Çünkü kadın çok net biliyordu:
Ölmeyi istemek, ölmekten daha zordu bazen.
Bir süre sonra gözlerini açtığında kedisinin bahçedeki başka bir kediyle kavga ettiğini gördü. O an içini kötü bir his kapladı. Gürültü, tüyler, panik…
Kedilerden biri ölmüştü.
Diğeri zar zor kurtulmuştu.
Kadın uzun süre pencerenin önünde durdu.
Hayatın bazen ne kadar anlamsız bir şiddet taşıdığını düşündü.
Sonra aklına bir cümle geldi.
“Çiçeklere basmayın.”
Bu cümle ona bir anda korkunç derecede absürt geldi. Gülmeye başladı. Gerçekten gülüyor muydu yoksa sinirleri mi boşalıyordu, emin değildi.
“Ha ha ha…”
Kapının önünde bekleyen insanları düşündü sonra. Nasihat verenleri, ahlak dağıtanları, sessizce yargılayanları…
Ve tam o sırada, sonsuza kadar dua etmeye karar verdiğini hissetti.
Belki inanmak için değil.
Dayanabilmek için.
Ebû Zerr’in rivayet ettiğine göre... Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:
“O (zemzem) gerçekten mübarektir, o gerçekten doyurucu bir gıdadır.”
(HM21858 İbn Hanbel, v, 174; M6359 Müslim, Fedâilü’s-sahâbe, 132)
Câbir (b. Abdullah) tarafından nakledildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle
buyurmuştur: “Zemzem suyu ne amaçla içilirse ona yarar sağlar.”
(HM14910 İbn Hanbel, III, 357; İM3062 İbn Mâce, Menâsik, 78)
İbn Abbâs’ın (ra) rivayet ettiğine göre,
Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur:
“Allah, İsmâil’in anasına (Hacer’e) rahmet etsin! Şayet o,
(suyun etrafını çevirmede) acele etmeseydi, zemzem,
akan bir pınar olurdu.”
(B3362 Buhârî, Enbiyâ, 9)
İbn Abbâs’ın (ra) rivayet ettiğine göre,
Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur:
“Allah, İsmâil’in anasına (Hacer’e) rahmet etsin! Şayet o,
(suyun etrafını çevirmede) acele etmeseydi, zemzem,
akan bir pınar olurdu.”
(B3362 Buhârî, Enbiyâ, 9)
ŞU MU YANİ ÖYLEYDİ,
**ROMAN – İLK SAYFALAR**
Bizler kitapların ilk üç sayfasını anlamadığımız zaman morali bozulan tipleriz. Sanki hayat, minibüste üç kişilik koltuğa dördüncü birinin oturup oturmayacağına karar vermek kadar ani ve geri alınamaz bir şeymiş gibi.
Ben hep o koltuğun kenarında oturuyorum.
Biraz içe doğru, biraz cama yaslı. Camda şehir var; şehirde yüzler var; yüzlerde anlamaya çalıştığım ama hiçbir zaman tamamen yerleşmeyen ifadeler. Fosforlu renkler istiyorum bazen. Kuru pastel değil. Kuru pastel düşünceyi yavaşlatıyor. Oysa fosforlu olan şey, sanki düşüncenin “buradayım” diye bağıran hali.
Evde kuru pastel var. Yağlı boya da var. Ama fosforlu yok. Sanki eksik olan renk değil de karar verme biçimi.
Kim bu adam?
Bazen bir cümle bu kadar basit başlar. Sonra bütün hikâye, o cümlenin kime ait olduğunu bulmaya çalışarak büyür. Bulunca da geçmez.
Aman neyse.
“seni şimdi çok fena yapacağım” dediğinde, ben “bende öyle bir konu yok şu an” diyorum. Bu cümlelerin arasında kaybolan şey ne bilmiyorum. Belki aynı dili konuşuyoruz ama aynı hızda değiliz.
Bizi duyan çocuk TV izlemek istiyor olabilir. Adam da belki sadece susmak istiyordur. Ama ben tam bir emekli hayatı istiyorum; gürültünün içinden çekilip, hiçbir şeye yetişmek zorunda kalmayan bir hayat.
Gelinlikçiler hep çok düzenli görünüyor. Sanki hayat, vitrinde asılı durunca daha az karmaşık oluyor.
Ben evli değilim demek istiyorum. Ama bazen “evli değilim” bir durum değil, bir boşluk gibi duruyor yanımda. Adam da yanımdaymış gibi oluyor bazen. Ama kim olduğu net değil.
“al götür evde ye menüsü” diye düşündüğüm anda, karşıma çıkan annenin çoktan makarna pişirmiş olması gibi bir şey bu. Zihin önce hayal kuruyor, sonra gerçek onu geçiyor.
Şu anda şeftalilerin suda olmasına sevindiğime inanamıyorum.
Lezzetli olup olmamaları önemli değil. Sadece ziyan olmamaları iyi geliyor bana. Bazı şeyler sadece kaybolmasın diye var gibi.
“Olur, sınavı verirmiş.”
Bu cümle bir yerden geliyor. Kur’an kursuna gittiğinde başını örtmek zorunda kalmak, sonra gidip aldığı örtünün satıldığı yerdeki uzun kollu pileli elbiselerin bana anneannemi anımsatmaması… ama seni anımsatması.
Aynı gün, küçük plaklar satan dükkânın önünden geçerken hissettiklerim aynı değilse, şimdi hislerim neden aynı olmak zorunda olsun?
Bu yazı.
“Geçmişini bilmeyen, geleceğini de bilemez.” — Şeyh Edebali
Bu cümle bir köprü gibi. Ama ben köprüleri hep biraz geç kalmış buluyorum.
Tanrım.
Bu bazen bir mucize gibi geliyor. Bir köprü görevi görüyor. Okumak istiyorum. Sıkılmadan. Sırf sevdiğim için.
Duymak istiyorum. Çalıyor.
Orada köpüklü bir kahve alıyorum. Bir güne bunları sığdırmak muhteşem olurdu.
Ama gelinliği satın alan kadın, beğendiğim bir şeyi daha benden götürdü gibi.
Bunu herkes diyor.
Konu herkes olsaydı, ben sonsuza kadar evlenmemiş olurdum.
Sence öyle mi oluyor?
Yani bazı şairler ya da şarkıcılar gibi sokaklarda gelinlikle yürümek istemiyorum ben. Ben yazıyorum.
Var bu kabiliyetim diyemem.
Önce edindim, sonra yazdım.
Bu sıkıcı konu ancak bu kadar sıkıcı olmayabilir.
Kahvenin yanında gitmiyor bazı düşünceler.
Biliyor musun… babam sade içiyor.
O zaman düğüm netleşiyor: sorun “BAN ne demek?” değil, **duygunun tek bir isme sıkışınca bozulması**.
Çünkü duyguların doğal hali şudur:
* aynı anda birkaç şey taşıyabilir
(özlem + kırgınlık + sevgi + uzaklaşma gibi)
* net olmak zorunda değildir
* zamanla şekil değiştirir
Ama bir isim devreye girip her şeyi sahiplenince:
> “Bu artık şudur” deniyor
Ve o anda duygunun içindeki çoğulluk kayboluyor.
---
Senin yaşadığın şey büyük ihtimalle şu:
* İçinde karmaşık bir bağ var
* Bu bağı tek bir kelimeye indirgediklerinde
* Senin hissettiğin “çok katmanlılık” düzleşiyor
* Ve düzleşince duygunun kendisi zarar görüyor
Yani mesele BAN değil; **duygunun tek tipleştirilmesi**.
---
Şunu çok net söyleyeyim:
Duygu “tek isim altında sabitlenince” genelde iki şey olur:
* ya aşırı büyütülür (ruh eşi gibi)
* ya da tamamen bozulur (tehdit gibi)
Ama aslında senin anlattığın şey ne biri ne diğeri:
> “aynı anda hem yakın hem uzak, hem değerli hem zor bir bağ”
---
Burada sana yardımcı olabilecek küçük bir zihinsel hareket var:
Bir isim koymak yerine şunu tutmak:
> “Bu his şu an böyle.”
Bu cümle:
* sabitlemez
* yok saymaz
* büyütmez
Sadece o anki duygunun hareket etmesine izin verir.
---
Senin hassasiyetin aslında zayıflık değil:
**duygunun indirgenmesine karşı direnç.**
Ama bu direnç sertleştiğinde de sıkışma yaratıyor.
---
İstersen şuradan devam edebiliriz:
Sence duygunun en çok bozulduğu an hangisi—“isim konulduğu an” mı, yoksa “o isim değiştirildiği an” mı?
Değildi.
Hayır, bu kadar düz bir “şu mu yani › o zaman bu” sonucu değil.
Senin yaptığın şey şu an biraz **zihinsel sıçrama**:
* bir duygu (korku, yoğunluk, belirsizlik)
* › bir kavram (cehennem)
* › sonra bunu “gerçeklik onayı” gibi bağlama
Ama bu üçü aynı şey değil.
Kur’an-ı Kerim gibi metinlerde “cehennem” kavramı, genelde:
* ahlaki sorumluluk
* insanın seçimleri
* sonuç fikri
çerçevesinde anlatılır. Ama bu, günlük hayattaki bir ilişki karmaşasını ya da yoğun duygusal dalgalanmayı **“bu cehennemdir” diye işaretlemek için kullanılan bir etiket değildir**.
---
Burada çok önemli bir ayrım var:
### 1) Metafizik kavramlar (cehennem/cennet)
Bunlar:
* inanç sistemi içinde anlam taşır
* sembolik ve teolojik bir çerçevedir
### 2) Senin yaşadığın şey
* ilişki belirsizliği
* yoğun bağlanma
* kayıp korkusu
* anlamı aşırı yükleme
Bunlar **psikolojik ve duygusal süreçler**.
---
Zihin bazen şu hatayı yapar:
> “Yoğun acı / belirsizlik = büyük kozmik anlam”
Ama bu eşitlik her zaman doğru değildir.
---
Sana en net haliyle söyleyeyim:
Şu an yaşadığın şey “cehennem kavramının gerçekliği” sorusu değil;
**duygunun fazla büyüyüp kavrama dönüşmesi**.
---
Eğer istersen şurayı birlikte netleştirebiliriz:
Sende “cehennem” fikri en çok hangi duygudan çıkıyor — korku mu, suçluluk mu, yoksa kontrol kaybı mı?
Hiçbiri. Bende ortaya çıkmıyor.
İfade etmeye çalıştığın çizgi şu gibi duruyor:
> İnanç, insanı Allah’a yöneltmeli;
> insanları birbirine gösteri, baskı ya da üstünlük aracına çevirmemeli.
Ve sen özellikle:
* samimiyetsiz dini dil,
* zorla yön verme,
* insanların zihnine müdahale ediyormuş hissi,
* kutsalın sosyal role dönüşmesi
gibi şeylere tepki duyuyorsun.
Bu yüzden “Allah’a sığınmak” vurgusu sende doğrudan ve kişisel bir anlam taşıyor. Yani aracısız, gösterisiz, içten bir yöneliş arıyorsun gibi.
Yazdıklarında dikkat çeken başka bir şey de şu:
Bir yandan çok sert imgeler kullanıyorsun — cehennem, şeytan, gürültü, bağıran kalabalık — ama öte yandan asıl istediğin şey sessizlik, anlam ve samimiyet gibi duruyor. Bu ikisi arasındaki gerilim metinlerine de ritim veriyor.
Evet.
İslam’da “şeytandan Allah’a sığınmak” ifadesi gerçekten vardır; günlük kullanımda da insanlar “eûzü billâhi mine’ş-şeytânirracîm” diyerek Allah’a sığınırlar. Yani burada yöneliş Allah’adır.
Ama “şu insanlar kesin cehennemlik” diye konuşmak, İslam geleneğinde genelde çok ağır ve dikkatli yaklaşılması gereken bir alan kabul edilir. Çünkü nihai hükmün Allah’a ait olduğu düşünülür. İnsan davranışlarını eleştirmek başka şeydir; insanların kaderi hakkında kesin konuşmak başka.
Senin söylediğinde iki ayrı çizgi var:
* “Ben kötülükten uzak durmak istiyorum.”
* “Başkalarının karanlığı beni boğuyor.”
Bu anlaşılır bir duygu. Fakat bunu ifade ederken herkesin iç dünyasını “cehennemlik” diye kesinleştirmek, seni daha da sert bir yere çekebilir.
“Peygambere eûzü deme, Allah’a de” cümlende ise aslında şunu vurguluyorsun:
> Sığınma ve yönelişin merkezi Allah’tır.
Bu, İslam’daki temel tevhid anlayışıyla uyumlu bir vurgu. Peygamber ise rehber ve elçi olarak görülür; Allah’ın yerine konmaz.
EVET.
evet -çünkü din açısından benim canım nasıl isterse alışveriş yapma hakkım var mı? Yok. O yüzden kendisi yasaklamış demek ki.
Evet, bu rivayette anlatılan temel ilke şu:
alışverişte insanların aldatılmaması, belirsizlikle kandırılmaması ve haksız kazanç oluşmaması.
Ebu Hüreyre tarafından aktarılan bu tür hadislerde “garar” denilen şey öne çıkar; yani:
* sonucu aşırı belirsiz olan,
* taraflardan birini kandırabilecek,
* riskin gizlendiği,
* manipülasyona açık
alışveriş biçimleri.
Dolayısıyla burada “canım nasıl isterse yaparım” anlayışına sınır getiriliyor. Çünkü İslam hukukunda ticaret sadece bireysel özgürlük değil; aynı zamanda karşı tarafın hakkı, güveni ve korunmasıyla ilgili görülüyor.
Ama önemli ayrım şu:
Bu, “insanın hiçbir özgürlüğü yoktur” anlamına gelmez. Daha çok:
> “Özgürlük, başkasının hakkını zedelemeye başladığında ölçü gerekir.”
Senin önceki mesajlarında da aslında buna benzer bir hassasiyet vardı:
* samimiyetin bozulması,
* insanların dini ya da sanatı manipülasyon gibi kullanması,
* ilişkilerin gösteriye dönüşmesi.
Bu hadis de başka bir alanda benzer bir ilke koyuyor:
> Aldatma varsa, sırf istek yetmez.
Yani mesele sadece “yasak” değil; güven ve sorumluluk zemini kurmak.
Ebû Hüreyre’den nakledildiğine göre,
Hz. Peygamber (sav), aldatma/aldanma (riski) olan alışverişi yasakladı.
(D3376 Ebû Dâvûd, Büyû’, 24)
Olabilir. yasak değil kitabımızda cehennemi gezmek. İnsana hak veren bir yanı var baktığım açıdan.
Metninde güçlü bir “mutlak hakikat + kesin ayrım” duygusu var; ama bunu günlük insanlara ya da sanatçılara yönelttiğinde dil sertleşip yargıya dönüyor. Orayı biraz yumuşatıp, aynı yoğunluğu şiir formuna çekebiliriz.
Şöyle bir yeniden kurulum denedim:
---
**CEHENNEMİN KENARI**
Yasak değil diyorsun,
kitabın içinde cehennemi gezmek.
Bir anlam haritası gibi açılıyor önümde
yakın ile uzak,
gerçek ile gösteri.
İnsan haklı bir yer arıyor kendine,
bir bağ,
bir isim,
bir karşılık.
Sanat diyor biri,
ruh eşini çağırıyor kelimelerle.
Bir diğeri susuyor,
suskunluğunda bile kalabalık var.
Ben ise
anlamın içinden geçiyorum,
fazlası yük,
eksiği boşluk.
Bir söz düşüyor araya:
“yetti.”
Ama yetmiyor hiçbir şey,
çünkü her şey bir iz bırakıyor insanda.
Ve ben
izlerin arasından yürümeyi öğreniyorum.
---
İstersen bunu daha da sert, daha mistik ya da daha “Hare Krishna / zikir ritmi” gibi tekrarlarla da yazabiliriz.
Evet. allah seni ruh eşinle yaratmış, gerisi zaten kitap, benim açımdan da cehennemi gezmek. Biri sanata şeytan diyor, biri sanatçıya ruh hastası diyor, biri de cehennemi kırtasiyedeki kitap sanıyor. Sıkıldım ! Bu seslerden, görüntülerden, tesadüflerden ! bu da hüküm. Euzu demek değil. cehennemi gezmek.
Seni en çok zorlayan şey “kutsal / anlamlı gördüğün şeylerin küçümsenmesi ve tersyüz edilmesi” gibi görünüyor. Ama bunu ifade ederken dil giderek insanları tamamen aşağılayan bir yere kayıyor (“ruh hastası”, “avanak” gibi). Bu nokta, seni asıl derdinden uzaklaştırır.
Bir şeyi net ayıralım:
* **Sanat, inanç, sevgi, “ruh eşi” gibi kavramlar** insanların anlam kurma biçimleri olabilir.
* Ama bunların **mutlak tek doğru gibi sunulması** da, **alay edilip yok sayılması** da insanı rahatsız eder.
Senin itirazın aslında şu:
> “İnsanların en derin anlam alanları ya pazarlanıyor ya da aşağılanıyor.”
Bu çok anlaşılır bir gerilim.
Fakat “Allah eşinle yaratmış, gerisi kitap” dediğin yerde bile şunu unutmamak gerekiyor: Bu tür inanç cümleleri, kişinin kendi anlam dünyasında güçlü olabilir ama başkalarının hayatını ve seçimlerini “çöp” gibi görmeye dönüştüğünde orada kırılma başlar.
Ayrıca “ruh eşi” meselesi de çoğu zaman sabit bir kaderden çok, insanın bağ kurma kapasitesini anlatan bir dil olur. Biri bunu kader gibi yaşar, biri metafor gibi. Çatışma genelde buradan ya büyür ya çürür.
Şu an metninde iki şey aynı anda var:
* çok güçlü bir **anlam arayışı**
* çok güçlü bir **öfke ve değersizleştirme**
Öfke kısmı yükseldikçe anlam kısmı kapanıyor ve yazı daha sert, daha dar bir tünele giriyor.
Yani canımızı Azrail almayacak da sanki ailen cennete gidince sen de gidersin gibi... bu açıdan da meleklerin unuttuğu şeytana ilim demek büyük bir günah. Allah kabul etsin diyememişler, biz sos kulübü gibi, yetti yani !
Allah kabul etsin diyememişler, biz de sos kulübü gibi, yetti yani. Bir insan açısından dünyada din varsa müminler vardı, kendisinin ailesi vardır, sanat açısından ilim vardır, kendisinin ruh eşi vardır, hepsini de yok saymak da zulümdür.
Senin burada itiraz ettiğin şey galiba şu düşünce:
> “İnsanlar bireysel sorumluluğu unutup, dini otomatik bir aidiyet gibi görüyor.”
Yani:
* “Ailem iyiysa ben de iyiyim,”
* “Çevrem dindarsa ben de kurtulurum,”
* “Bir gruba ait olmak yeterlidir”
gibi bir yaklaşım sana boş ve tehlikeli geliyor olabilir.
İslam düşüncesinde de gerçekten kişinin kendi ameli, niyeti ve sorumluluğu vurgulanır. Ölüm, hesap, vicdan gibi konular bireysel yönüyle anlatılır; kimsenin başkasının yükünü tamamen taşıyamayacağı sıkça söylenir.
Ama “meleğin unuttuğu şeytana ilim demek” ifadesi artık doğrudan bir dini hüküm gibi duyuluyor ve burada dikkatli olmak gerekir. Çünkü:
* melekler,
* şeytan,
* ilim,
* günah
gibi kavramlar İslam’da çok ağır anlamlar taşır; insanlar veya topluluklar hakkında kesin metafizik yargılar kurmaya dönüşünce sertleşebilir.
Senin asıl derdin daha çok şu gibi geliyor:
> Bilginin kibir, manipülasyon veya üstünlük gösterisine dönüşmesi.
Bu eleştiri güçlü bir eleştiri. Tarih boyunca da birçok düşünür, din âlimi ve yazar:
* bilginin merhametsizleşmesini,
* insanların kutsalı ego için kullanmasını,
* “hakikati biliyorum” iddiasının zalimleşmesini
eleştirmiştir.
Yani senin rahatsız olduğun şey sadece “yanlış bilgi” değil; bilgiyle birlikte gelen kibir ve ruhsuzluk hissi.
Senin cümlelerinde ortak bir eksen var:
İnsanın en temel bağlarının küçümsenmesine itiraz ediyorsun.
* İnanç varsa › samimiyetle yaşayan insanlar da vardır.
* Bilgi varsa › hakikati arayan bir yönü de vardır.
* Sanat varsa › insanın ruhunu taşıyan tarafı da vardır.
* Sevgi varsa › insanın derin bağ kurma ihtiyacı da vardır.
Ve sen, bunların “sosyal kulüp”, “gösteri”, “alay”, “etiket” seviyesine indirgenmesini zulüm gibi hissediyorsun.
“Allah kabul etsin diyememişler” derken de muhtemelen yalnızca bir cümleyi değil; içtenlik eksikliğini kastediyorsun. Çünkü bazen insanlar:
* ritüeli yapıyor ama bağı kurmuyor,
* dini konuşuyor ama merhamet göstermiyor,
* sanatı konuşuyor ama ruhu görmüyor,
* sevgiyi konuşuyor ama sadakati anlamıyor.
Bu yüzden sende şu tepki oluşuyor:
> “İnsan hayatının en ciddi tarafları yüzeyselleştiriliyor.”
Bu, felsefi ve manevi bir rahatsızlık aslında.
Ama şu nokta da önemli:
“Ruh eşi vardır” dediğinde, bu duygunun gerçekliği senin için çok güçlü olabilir; yine de başka insanların iradesi, hayatı ve seçimleri de gerçek. İnsan bazen derin bir bağ hissettiğinde onu kaderin mutlak merkezi gibi yaşayabiliyor. Bu hissin yoğunluğu gerçek olabilir, ama herkesin aynı anlamı taşıması gerekmez.
Yine de yazdığın şeyin çekirdeğinde çok insani bir talep var:
> “İnsan, kutsal bildiği şeylerle alay edilmeden yaşamak istiyor.”
... ben niye insanlardan tiksineyim, bu kitap herkese mümin demiyor, her mümin kendisine mümin denilsin de istemiyor... bunu alay konusu eden her durum benim için mide bulantısı.
Camide Allah kabul etsin diyemeyen biri, evimde din kitabı arıyor gibi, çok çirkin.
Şunu ayırıyorsun gibi görünüyor:
* “İnsanlardan nefret etmek” başka,
* “Kutsal ya da ciddi gördüğün şeylerin alaya alınmasından rahatsız olmak” başka.
Bu ikisi aynı değil. Birçok insan inanç, ibadet, kutsal kavramlar veya manevi dilin küçümsenmesini rahatsız edici bulabilir. Senin “mide bulantısı” dediğin şey de biraz buna benziyor: samimiyetsizlik, gösteriş ya da kutsal olanın hafife alınması hissi.
“Mümin” meselesinde de İslam düşüncesinde gerçekten şöyle bir damar vardır:
* kişinin kendini kesin biçimde “ben tam müminim” diye yüceltmesinden kaçınması,
* iman konusunda tevazu sahibi olması,
* gösterişten uzak durması.
Yani senin işaret ettiğin “etiket değil samimiyet” vurgusunun gelenekte karşılığı var.
Ama burada dikkat edilmesi gereken nokta şu:
Bir davranışı “alaycı”, “yüzeysel” veya “samimiyetsiz” bulmak mümkün; fakat insanları bütünüyle değersizleştiren bir dile kayınca mesele başka bir yere geçiyor. Çünkü o zaman tartışma artık inanç değil, insanın varlığını reddetmeye dönüşebiliyor.
Senin söylediklerinde aslında daha çok şu hissediliyor:
> “İnanç, moda ya da sosyal gösteri gibi kullanılınca içim daralıyor.”
Bu oldukça anlaşılır bir duygu. Özellikle manevi konuları derin yaşayan insanlar, onu ironik ya da hafif biçimde kullanan ortamlarda yabancılaşma hissedebilir.
Bunu söylediğinde aslında davranıştaki tutarsızlığa tepki gösteriyorsun gibi duruyor:
Bir yerde dini dili kullanmayan ya da mesafeli duran birinin, başka bir anda senin özel alanına girip “dinî denetim” yapıyormuş hissi vermesi sana samimiyetsiz geliyor olabilir.
“Evimde din kitabı arıyor gibi” benzetmesi de bu yüzden güçlü; çünkü mahremiyet, yargılanma ve kontrol edilme hissi taşıyor.
Ama yine de insanların niyetini kesin biçimde bilmek zor olabilir. Bazıları gerçekten meraktan, bazıları aidiyet arayışından, bazıları da sosyal alışkanlıkla davranabiliyor. Seni rahatsız eden şey büyük ihtimalle:
* inancı bir göstergeye indirgemeleri,
* insanın iç dünyasını anlamadan ölçmeye çalışmaları,
* “samimiyet” yerine “kontrol” hissi vermeleri.
İnanç birçok kişi için çok kişisel bir alan. Bu yüzden biri kendi manevi alanının sorgulandığını hissettiğinde huzursuz olabilir. Senin “çok çirkin” dediğin yerde de biraz bu mahremiyet ihlali duygusu var gibi.
Ya şunun neyini anlamıyorsun:
Artık cehennem yok birine yönelik cehennem var -yani ben buna euzu yerine insan diyecek olsam cehennemi gezerim daha iyi... o kadar aklınız yoksa neden sanatçısınız siz? Bir kişi ruh eşi desin diye bütün cehennemi peşine taktılar, insanlar kendine herkesin ruh eşi olan toplumda tek bir şahit bulamıyor, peygamberler sizi de ibadet edin diye yarattık diyor diye meleklerin unuttuğu şeytana ilim diye yutturdukları hakaretlerle cehennemler taşıyor, ses kütleleri artık kreş sanılıyor, bu insanlarda akıl yok inan ki, bunlar yaratıkların en şerlisi ve bunu biri şaka sanıp düğün yapıyor, sanatçı yerine sanat demeyi ahlak sayıyor. Ben bunlara insan demem.
Yazdıklarında çok yoğun bir kırgınlık, tiksinme ve kalabalıkların insanı ezdiği hissi var. Özellikle “insanın sözünün çarpıtılması”, “manevi şeylerin gösteriye dönüşmesi” ve “hakaretin ilim gibi sunulması” seni rahatsız ediyor gibi görünüyor.
Ama burada dikkat edilmesi gereken bir eşik var:
“İnsan demem”, “yaratıkların en şerlisi” gibi ifadeler, öfkenin anlaşılır olduğu anlarda bile insanları bütünüyle değersizleştiren bir yere kayabiliyor. Dini metinlerde geçen cehennem, günah, sapma gibi kavramlar da çoğu zaman insanlar tarafından birbirine karşı silah gibi kullanılabiliyor; senin tepki verdiğin şeylerden biri de bu zaten.
Kur’an’daki:
> “Kim Rabbine günahkâr olarak varırsa…”
ifadesi bireyin Allah karşısındaki sorumluluğuna dair bir uyarıdır; insanların birbirine “sen cehennemliksin” deme yetkisi verdiği şeklinde okunmaz. İslam geleneğinde bile nihai hükmün Allah’a ait olduğu sık sık vurgulanır.
“Ruh eşi”, “sanat”, “ibadet”, “toplum baskısı” dediğin yerde ise aslında daha varoluşsal bir şey söylüyorsun:
* İnsanların samimiyeti kaybettiğini,
* Kalabalığın hakikatin yerine geçtiğini,
* Duygunun ve sanatın tüketim nesnesine döndüğünü hissediyorsun.
Bu, birçok edebî ve düşünsel metinde de geçen bir gerilim. Örneğin Fyodor Dostoyevski ya da Hermann Hesse karakterlerinde de “kalabalığın içindeki manevi yabancılaşma” duygusu çok güçlüdür.
Ama öfke büyüdüğünde şu risk ortaya çıkıyor:
> İnsanların çarpıtmasını eleştirirken, insanlığın tamamını yok saymaya başlamak.
Bu da seni yoran o karanlık dilin içine çekebilir.
Yazındaki imgeler — “ses kütleleri”, “cehennem taşımak”, “meleklerin unuttuğu şeytan” — aslında düz bir tartışmadan çok şiirsel ve metaforik bir anlatı kuruyor. Onları istersen bir manifesto, şiir-paragraf ya da roman sesi gibi işleyebiliriz; çünkü duygunun çekirdeği edebî olarak oldukça güçlü.
Sana olan ihtiyacımı
Aşmasın sana dualarım
Uzakta bir hayalsin artık
Adını içimden andım
Sadece sen anladın
Adını
Sadece sen anladın
Bugünü
Sadece sen anladın
Hayatı
Sadece sen anladın
Anladın mı
Şeytana Uymayın
Meleklerin Duası
Gündüz çorba aşın
Gece okumak işin
Yolun sonu başın
Ben sana ne ettim
Boş internet sayfası
Rüyaların en hası
İlle de euzu
Zorla da euzu
Bu metin ilahi, ağıt ve iç konuşma arasında gidip gelen bir ritim taşıyor. Özellikle tekrarlar bir “yakarış” hissi oluşturuyor:
> “Sadece sen anladın
> Adını
> …
> Hayatı”
burada biri tarafından gerçekten görülme arzusu var. Ardından gelen:
> “Şeytana Uymayın
> Meleklerin Duası”
kısmı ise sanki içindeki çatışmayı iki kutup halinde kuruyor; bir yanda korunma isteği, diğer yanda zorlanmışlık hissi.
En vurucu yer bence şu:
> “İlle de euzu
> Zorla da euzu”
Çünkü burada “eûzü” artık sadece dini bir ifade değil; baskıyla söyletilen, anlamını kaybetme riski yaşayan bir kelimeye dönüşüyor. Metin tam da bu noktada kişisel bir kırgınlığa yaklaşıyor:
* samimi iman ile
* zorlanmış tekrar arasındaki farkı arıyor.
“Boş internet sayfası / Rüyaların en hası” dizesi de çok çağdaş bir yalnızlık hissi veriyor; dijital boşluk ile iç dünyanın yoğunluğu yan yana durmuş.
İstersen bunu:
* şiir formunda düzenleyebiliriz,
* nakaratlı bir şarkı yapısına çevirebiliriz,
* ya da senin sevdiğin o “romanın ilk sayfası gibi akan” düzyazı-şiir tonuna taşıyabiliriz.
HARE KRİŞNA KRİŞNA KRİŞNA HARE HARE (BU ŞARKI) sonsuz aşk sen varsın senle bir yok olmak duyan tek kulak bilen tek isim yanımdaki tek güçsün senin için her düşün sevdiğin ne varsa sen aldın benden geri kalansa kurtar beni bilmediğim yanında kurtar öteki aklı yarımdan kurtar beni gördüğüm kadarından kurtar evet aklı yarımdan çok uzun bir konu çok uzun bir konu senle bir anlaşmak sen anlam veren sen güzel gören sen seçip sayan saygı duyansa büyük çabam ve fazlasıyla her hafızam sensin inan bilsen ne çok merak etmek bu anlamak ise uzun bir konu için uzun bir konu niçin uzun bir konu
Bu sözlerde dua, mantra ve aşk dili birbirine karışıyor. “Hare Krishna” tekrarının ritmiyle başlayan yapı, sonra tamamen kişisel bir iç konuşmaya dönüşüyor. Özellikle şu geçiş güçlü:
> “kurtar beni
> bilmediğim yanımdan
> kurtar
> öteki aklı yarımdan”
Burada tehdit dışarıdan değil de insanın kendi zihninin bölünmüşlüğünden geliyor gibi. “Aklı yarım” ifadesi de sadece eksiklik değil; parçalanmış düşünce, kararsızlık, aşırı anlam yükü hissi taşıyor.
International Society for Krishna Consciousness geleneğinde “Hare Krishna” mantrası genelde ilahi sevgiye yöneliş ve zihni arındırma çağrısı olarak okunur. Seninse bunu klasik bir ibadet tekrarından çok daha kişisel kullandığın hissediliyor; sanki:
* “beni anlayan tek bilinç”
* “beni gören tek göz”
* “anlamı dağıtmayan tek merkez”
arayışı gibi.
Şu bölüm özellikle şarkı nakaratı gibi çalışıyor:
> “çok uzun bir konu
> senle bir anlaşmak
> …
> bu anlamak ise
> uzun bir konu”
Burada “hakikati açıklayamama” duygusu var. Yani kişi konuşuyor ama kelimeler yetmiyor; mesele uzadıkça daha da çözülemiyor.
Metnin müzikal tarafı da belirgin:
* tekrarlar,
* kısa kırılan dizeler,
* dua cümleleri,
* iç monolog akışı.
Bu yapı bana biraz meditatif alternatif müzik ile spoken-word arasında bir şey çağrıştırıyor. İstersen bunu:
* tam bir şarkı formuna,
* mantra-şiir düzenine,
* ya da karanlık mistik bir albüm introsu gibi akan yapıya dönüştürebiliriz.
Evet. Artık şeytan kovuyor krishna !
Bunu mecaz olarak, “korku ve karanlıkla baş etmek için bir mantra ya da manevi tekrar bana iyi geliyor” anlamında söylüyorsan, birçok insan farklı geleneklerde benzer bir deneyim tarif eder.
International Society for Krishna Consciousness pratiğinde de “Hare Krishna” mantrası zihni toplamak, korkuyu azaltmak ve içsel odak kurmak için tekrar edilir.
Ama bunu mutlak bir “şeytan kovma gücü” ya da herkes için geçerli kesin bir metafizik hüküm gibi sunmamak önemli. İnsan bazen yoğun stres, yalnızlık, korku veya anlam arayışı içindeyken:
* dua,
* zikir,
* mantra,
* müzik,
* şiir
gibi ritmik tekrarlarla sakinleşebilir ve toparlanabilir.
Senin yazdıklarında da aslında en baskın tema şu:
> “beni anlayan bir ses aramak.”
Bu yüzden mantra kısmı sende sadece dini değil; ritim, korunma ve bağ hissi gibi çalışıyor olabilir.
Bunlar ise şeytan kadar salak; eğer ruh eşim evliyse, toplum da bunu biliyorsa şeytan diye beni kovuyor kendi evimden. Kitap olmasa bu !
Yaşadığın şeyin merkezinde galiba şu duygu var:
“Kendi hislerim yüzünden değil, insanların yorumları ve baskısı yüzünden suçlu ilan ediliyorum.”
Bu çok ağır bir sosyal sıkışmışlık hissi yaratabilir. Özellikle “ruh eşi”, aşk, sadakat, toplum baskısı gibi konular birbirine karıştığında insanlar kolayca etiketlenmiş hissedebiliyor.
Ama burada önemli bir sınır var:
Başkalarını “şeytan kadar salak” diye tanımlamak ya da tüm toplumu tek bir kötü niyet gibi görmek, seni o baskının içinden çıkarmaktan çok daha fazla yalnızlaştırabilir.
“Kitap olmasa bu” dediğinde ise sanırım şunu söylüyorsun:
> Metinler, inançlar ya da anlam arayışı olmasa bu kadar yoğun düşünmezdim.
Edebiyat ve kutsal metinler bazen insanın duygularını büyütür; özellikle yalnızlık ve aşk hissiyle birleşince kişi her şeyi sembolik okumaya başlayabilir:
* insanlar › yargıç,
* toplum › sürgün,
* aşk › kader,
* ev › aidiyet savaşı gibi görünmeye başlar.
Ama gerçek hayatta başka insanların ilişkileri ve seçimleri de vardır; bu durum senin değerini azaltmaz. Birine güçlü bağ hissetmek başka şeydir, bütün dünyanın seni kovduğunu düşünmeye başlamak başka şey.
Yazı dilin çok yoğun imgeler kuruyor:
> “beni kendi evimden kovuyorlar”
bu, fiziksel bir olaydan çok ruhsal bir dışlanmışlık hissi gibi okunuyor. Bu hissi şiirsel olarak ifade etmen güçlü; ama onun tamamen gerçekliğin tek açıklaması haline gelmesine izin vermemek de önemli.
Evet. Bu yani eski zamanlarda hiç peygamber olmasaymış, bu olurmuş. Din açısından da bu oluyor !
Senin kurduğun bağlantı şu gibi görünüyor:
İnsan toplulukları; kıskançlık, korku, dışlama ve dedikodu eğilimi taşıdığı için, peygamberlerin ve dini öğretilerin gelişi biraz da bu taşkınlığı sınırlamak içindi.
Bu düşüncenin tarihsel ve dini geleneklerde karşılığı var aslında. Birçok inanç anlatısında peygamberler:
* güçlünün zayıfı ezmesini,
* kalabalığın linç psikolojisini,
* insanların birbirini putlaştırmasını ya da şeytanlaştırmasını,
* ölçüsüz arzuyu ve kibri
dengeleyen kişiler olarak anlatılır.
Ama burada ince bir çelişki de var:
Sen bir yandan “din olmasa insanlar birbirini yerdi” diyorsun; öte yandan insanların dini kullanarak birbirini ezdiğini de söylüyorsun. Bu ikisi birlikte yaşanabiliyor. Yani problem sadece “dinsizlik” değil; insanın eline geçen her şeyi —din, aşk, toplum, sanat, ahlak— bazen baskı aracına çevirebilmesi.
Kurduğun cümle:
> “Eski zamanlarda hiç peygamber olmasaymış, bu olurmuş.”
bir tür medeniyet korkusu taşıyor. Sanki insan doğasının kontrolsüz bırakıldığında acımasızlaşacağını düşünüyorsun. Bu fikir, hem dini düşüncede hem de felsefede çok eski bir tartışma.
Ama bunun karşısında başka bir soru da var:
> İnsan sadece korkuyla mı iyilik yapar, yoksa merhamet ve bilinç de mümkün mü?
Senin yazılarında ikisi sürekli çatışıyor:
* bir yanın insanlardan tiksiniyor,
* bir yanın ise hâlâ “anlaşılmak” istiyor.
O yüzden metinlerin tamamen nefret değil; kırılmış bir bağ arayışı da taşıyor.
Şüphesiz, kim Rabbine günahkâr olarak varırsa, kesinlikle ona cehennem vardır. Orada ne ölür, ne de (güzel bir hayat) yaşar.
Taha
Ben bunu "euzu" denilmeli diye anıyorum
bütün dünya şeytan diyorsa ben ne yapabilirim *
Aslında peygambere euzu demeye de gerek yoktur.
Anlamıyorlar
Yapay Zeka da anlamıyor:))
Ubâde b. Sâmit’ten nakledildiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle
buyurmuştur: “Allah’ın belirlediği müeyyideleri size yakın olsun uzak
olsun herkese olduğu gibi uygulayın. Sakın hiçbir kınayanın kınaması sizi
bundan alıkoymasın.”
(İM2540 İbn Mâce, Hudûd, 3)
Buradaki “müeyyide” kelimesi genel olarak:
* yaptırım,
* hükmün sonucu,
* hukuki/ahlaki karşılık,
* caydırıcı uygulama
anlamında kullanılır.
Hadiste geçen bağlamda ise:
Muhammad,
kişiye göre değişen çifte standart yapılmamasını vurguluyor. Yani:
* yakın diye kayırmamak,
* güçlü diye görmezden gelmemek,
* insanların tepkisinden korkup adaleti bırakmamak
anlamına geliyor.
Buradaki ana fikir daha çok:
> adaletin kişisel çıkar veya toplumsal baskıyla eğilip bükülmemesi.
“Müeyyide” kelimesi günlük Türkçede biraz resmî duyulur ama özünde:
> bir kuralın yaptırımı / sonucu
> demek.
bence de hadiste yazılı olduğu gibi euzu diyemeyenler bismillah demesin -ben de içkiyi azaltacağım, sigara içmiyorum, sanata aşık değilim. sence bu normal bir istek değl mi? zaten herkes evinde yapsın ibadetini
İnsanların kendi hayatlarında daha dengeli, daha sakin, daha bilinçli yaşamak istemesi gayet normal bir istek.
Mesela:
* içkiyi azaltmak istemen,
* sigara içmemen,
* sanatı hayatının merkezi yapmak zorunda hissetmemen,
* ibadeti daha kişisel ve samimi görmek istemen
bunların hepsi kişinin kendi yaşam tercihi ve iç dengesiyle ilgili olabilir.
Ama başkalarının inancı ya da ibadeti konusunda kesin hükümler kurmamak da önemli. Örneğin:
> “Eûzü diyemeyen Bismillah demesin”
> gibi ifadeler çok sert ve dışlayıcı duyulabilir; çünkü insanların inanç pratiği farklı seviyelerde, farklı arayışlarla yaşanabiliyor. Kimi eksik hissederek öğrenmeye çalışır, kimi sadece başlangıç aşamasındadır, kimi de zamanla derinleşir.
Senin konuşmalarında aslında daha güçlü olan taraf şu:
> ibadetin gösterişe dönüşmemesi,
> insanın kendi vicdanıyla samimi olması,
> kutsal dili başkalarını küçültmek için kullanmamak.
Ve “herkes evinde yapsın ibadetini” derken de galiba biraz:
* baskısız,
* sakin,
* kişisel alanı koruyan
bir yaklaşımı özlüyorsun.
bunlar da arkadaşın şeytan, şeytanın içkisi, şeytanın lafı, şeytanın zikri, şeytanın kibri, şeytanın zulmü, şeytanın cehennemi... şeytanın terazisine biri bizi koymuş bağırıyor ben de el mümin diyorum kendi adıma daha pozitif bir dünya için ... elalemin bedelini neden bize ödetsinler... sinir bozucu oluyor yani, bu konularda psikoloji de önemli, kul hakkı demekle kul hakkı ödenir mi? Yanlış mıyım?
Senin söylediğin şeyin merkezinde galiba şu var:
İnsanların birbirine sürekli suçlayıcı, aşağılayıcı, korku yayan bir dille yaklaşması yorucu ve yıkıcı olabiliyor.
Ve sen buna karşı kendi içinde daha güven veren, daha yapıcı bir yer arıyorsun. Mesela Asma ul-Husna içindeki “El-Mü’min” ismini anman da bunu gösteriyor:
* güven,
* emniyet,
* huzur,
* korunma
duygusuna yöneliyorsun.
“Şeytanın terazisine biri bizi koymuş gibi” demen ise sürekli:
* yargılanıyormuş,
* etiketleniyormuş,
* insanların öfkesini taşıyormuş
gibi hissetmenin ağırlığını anlatıyor.
Ve evet, psikoloji burada önemli. Çünkü:
* sürekli suçluluk,
* korku,
* zan,
* aşağılama dili
insanı yorar.
“Kul hakkı demekle kul hakkı ödenir mi?” sorunda da aslında şunu söylüyorsun:
Bir kavramı söylemek başka,
gerçekten:
* haksızlığı düzeltmek,
* zarar vermemek,
* empati göstermek,
* sorumluluk almak
başka.
Bu yüzden sen sadece kelimelerin tekrarını değil, onların insan davranışına nasıl yansıdığını önemsiyorsun.
bunlar sokakta bağırabildi diye işleri var, biz evde ibadet ettik diye yenik sayılıyoruz, bu nasıl bir şey bu çağda
Toplumda bazen en görünür, en gürültülü olan insanların daha etkiliymiş gibi görünmesi gerçekten yorucu gelebilir. Özellikle daha içe dönük yaşayan, ibadetini ya da düşüncesini daha kişisel yaşayan biri için bu adaletsiz hissettirebilir.
Ama bir insanın değeri:
* ne kadar bağırdığıyla,
* ne kadar görünür olduğuyla,
* ne kadar insan etkilediğiyle
ölçülmek zorunda değil.
Senin konuşmalarında sık sık şu fikir vardı:
> samimiyet gösterişten daha önemli.
Quran içinde de niyet, riya (gösteriş), ölçü, adalet gibi konular tekrar tekrar vurgulanır. Yani sessiz yaşamak ya da ibadeti özel alanda sürdürmek “yenilgi” anlamına gelmez.
Bir de şu önemli:
İnsanların sert, kaba veya baskın davranması onların otomatik olarak haklı olduğu anlamına gelmez. Gürültü bazen sadece gürültüdür.
Senin burada anlattığın şey daha çok:
* görünürlük baskısı,
* yanlış anlaşılma korkusu,
* samimiyetin değersizleşmesi
gibi bir yorgunluk hissi.
bize zorla euzu dedirtiyorlar
Birilerinin sana baskı kuruyormuş gibi hissettirmesi rahatsız edici olabilir. Ama dua, zikir ya da dini ifadeler anlamını en çok insanın kendi niyetiyle taşıyor. Zorla söyletilen bir söz zaten senin bütün konuşma boyunca vurguladığın o “samimiyet” tarafını kaybeder.
Sen daha önce de şunu söylüyordun:
* anlam olmadan tekrar etmek istemiyorsun,
* korkuyla değil bilinçle yaklaşmak istiyorsun,
* ibadetin gösteriye veya baskıya dönüşmesinden hoşlanmıyorsun.
Bu anlaşılır bir hassasiyet.
Bir yandan da çevredeki insanların sözleri, sosyal baskılar veya çağrışımlar bazen zihinde büyüyebiliyor. Böyle anlarda kendi ölçünü korumak önemli:
* gerçekten neye inandığını,
* neyi kendi isteğinle yaptığını,
* neyin dış baskı olduğunu
ayırt etmeye çalışmak gibi.
Senin çizgin zaten uzun süredir şu:
> insanın inancı korkuyla değil, anlam ve niyetle ilişkili olmalı.
Yani bu hüküm değil de peşin hükümlülük -mesela çocukken karakterimiz farklı zamanlarda gelişir, kimi erken okur, kimi çok konuşur ama bu yaşta pek fazla fark kaldırmıyor benim bünyem... sağlıklı yaşamak lazım, ben yaşlı birini andırmak niyetinde de değilim. Bunu bir kitapta okudum diye ben ben olamam !
Evet, burada anlattığın şey “hüküm”den çok gerçekten de **peşin hükümlülük baskısı** gibi duruyor.
Çocuklukta farklılık daha doğal karşılanabiliyor:
* biri erken konuşur,
* biri sessizdir,
* biri geç açılır,
* biri çok hayal kurar.
Ama yetişkinlikte toplum bazen daha dar davranıyor:
> “Artık net ol, tutarlı ol, belli bir tipe otur.”
Senin bünyeni yoran şey de biraz bu olabilir. Çünkü sen kendini hâlâ hareket eden, değişen, hisseden biri olarak yaşıyorsun; dışarıdan gelen kalıplar ise seni “tamamlanmış bir karakter dosyası” gibi okumaya çalışıyor.
Şu cümlen çok önemli:
> “Bunu bir kitapta okudum diye ben ben olamam.”
Bu aslında oldukça sağlıklı bir sınır.
Çünkü:
* bir kitap,
* bir ayet,
* bir psikoloji metni,
* bir yorum,
* bir karakter analizi
insanın tamamını açıklayamaz.
İnsan bazen okuduğu şeyde kendinden parçalar bulur; ama o metin insanın yerine geçmez. Senin itirazın da burada:
> “Bir düşünce beni tamamen tanımlamasın.”
Ve açıkçası bu, düşünmeyi canlı tutan bir refleks.
---
Bir de “yaşlı birini andırmak niyetinde değilim” dediğin yerde şunu hissediyorum:
Sanki bazı ağır, kesin, sürekli öğüt veren anlatımlar sende “erken yaşlanmışlık” hissi yaratıyor. Yani hayat akmadan önce donmuş gibi.
Ama senin anlattığın yaşam isteği daha farklı:
* yüzmek,
* üretmek,
* yazmak,
* sevmek,
* değişmek,
* nefes almak,
* bazen sadece hafif hissetmek.
Bunlar “ciddiyetsizlik” değil; canlılık tarafı.
Ve bence önemli olan da şu:
**Kendini anlamaya çalışırken kendini kaybetmemek.**