Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

Hüznün kara bulutları çökmüştü üstüme. Her şeyin üst üste geldiği öyle zamanlardan biriydi…

Bir dostum kızını; bir büyüğüm elli beş yıllık sevgili eşini kaybetmişti. Yakın birkaç arkadaşım ve sanal çocuğum aniden köşelerine çekilmişlerdi. 8 Kasım, içimde daima engin bir sevgi kaynağı ve onulmaz bir yara gibi yaşayacak olan Buruşuk köpeğimin dördüncü ölüm yıldönümüydü. 9 Kasım ise gurbetteki bir tanecik kızımızın yaş günü. Yıllardır birlikte kutlamak nasip olmamıştı. Üstelik ana-oğul hastaydılar. Aklımın bir yarısı deniz aşırı o ülkedeydi…Yetmez gibi, bir de bilgisayar-modem bağlantım koptu. Canım çok sıkılıyordu.

Ah, kara bulutlar! ... Durup durup nasıl da çöreklenirsiniz bazen insanın üstüne. Ama eski toprağız biz. Alışmışız dik durmaya, aldırmaz görünmeye ve hatta çevremize güç vermeyi sürdürmeye…

sıradanlığını atlayıp pembe rüyanın
çiseleyen günlere geçtik
ruhunu çürütmüş teknoloji kölesinin
Süheylâ’ya ne fısıldadığını duymadı kimse

payına düşen aşk

yönünü şaşırıyor rüzgârgülüm

hem musonsun
hem karayel
yıldız
poyraz

cana geliyor en ağır eskitilen kış
sesine sarılıyor taze cenin

suyu okşadı biri
taşı unuttu
toprakla sınanırdı bahar

--sözü attım
--sabrı tuttum…


dilimi soğuttum ak yüzeylerde
sesimdeki sessizlik

- F.H.Dağlarca’ya


yaşamın gümüşü
ateş takviminde

erken solan takvimin
sillesiyle ufalandı cam
yüksekten esti rüzgâr

başoyuncu, oyunbozan
teatral cendere yediler âleminde

göçerin de bir yuvası var
insan rengiyle
kiraz çekirdeğiyle güzel

ve nemli odaların
kaderidir küf

mürekkep bir resmin silinmesine tanık
köhneleşiyor akıl

hıyanete düşüyor muhakeme
rengi sepya
dili

kömürden geçmeden
tutuşmaz dil ateşi külle
varılmaz
suya
su şehirlerine