Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

bir kırgınla
bir küsküne muhabbet
en uzak memleket

farz-ı muhal’den sayılır orda düşler

-Borges Defteri’ne


medusa saçlı tamtamlar dilsizliğinde
geçmişe remil atıyor hileli koro

dil
yağarken kırbaçlar
çoksesli ırmak,
güneş bilir de güneşliğini
iç’e açar

ırmak sanıyordunuz kendinizi
ve dağ
ve deniz

orada buldum
hasarlı bir yaşamın

alın hepsini
çoban ateşindeki aşktan başka
kalmasın hiçbir şey
toplayın
sabrım yok bir fazlaya!

hışmınız bir imge
vazgeçilebilir ödüllere benzer

en kışkırtıcı renk
hâlâ cebinizde
görünmeyeni aramak

kendine özgü bir yürüyüştür
tümceden anlama varmak
buluttan çağlayana
daldan
ormanı sarmalayan dağa

bilmese
tanımasa da kendini
bir deprem aşk sözcüğü

her titreşimde yara kanatan

sorar mı bir ağaç
tomura durduğunda “neden” sorusunu
“biz” olunca açıyor çiçekler demek ki

onlar açtığında mı “biz” olunuyor yoksa?

melekler kadar sessiz
çıkış izni olmayan bir oyun bu

kazanmakla
kaybetmek arası
ikili direnç