Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

bir gül fidanının
altına gömmeliydin beni
hiç değilse
bir gül dalına asmalı
ve bu sabah gün doğmadan henüz
geri almalıydın sonra…

Sisli bir yalnızlık gibidir ölüm...
Bilinmeyenin içinde tek başına yitmek, kaybolmak...
Ve yeniden doğmak şairin dilinde...
Pir-ü pak, taptaze, dipdiri…

Ölmek hangi hesabı sonuçlandırıyor, düşündün mü hiç? O ki doğumdan önce de vardı. Ondan geldik; ona gideriz hepimiz. Ah bu korkularımız! İntihardan ne sık söz ederiz. Yaşamaktan ürktüğümüz için midir dersin? Yenilgiler cehenneminde yanmaktan korktuğumuzdandır belki. Birileri gerçekleştirmiş diye ne çok kıskanırız onları. Ama yapılmaz... Yapamayız. Bu yüzden de söze ve sözün anası şiire dokunur ellerimiz.

başka bir dehlize açılıyor kapılar
kendinden ürküyor toprak
bu sokaklar
bu insan
bu coğrafya

sınanmadı ki yazımız
ölü mü
diri mi
bilelim kışımız

aysbergin üstünde yürümek

intihar kuşları ötüyor beynimde
ense kökümde
migrene dönüşecek
o ağrı yuvalanıyor yine

neden böyle acıyor gözlerim

az gittim
dolaştım
yundum
yıkadım

uz döndüm

aynada mayalanacak zaman
ödeşmek üzere
kırk başlı ejderimizle

kınayla çıkacağım yağmur duasına
siyahtan uzak

derin denizde
trol ağlarına takıldım
şahdamarımı dinamitliyor sessizlik

ses
ses

kırbaçlandı yüreğim deli mor ah!
parçalarım dökülüyor
yaralarımdan izle beni
nafile öpücükler bırak kesiklerime

insana küsüyorum ben

yolculuktan söz ediyorduk
hangi anda hareketliydik ki

var mı gerçeğin içinde
tezatların kaynaştığı
böyle bir zaman dilimi