Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

anla beni çocuk

kav değiştiriyor coğrafya
kırılan dallara astığım aynadır
bedeninde eskittiğim zaman

şiirin çıplaklığını giyinmek
çarpılmak
bölünmek tene dokunuşunda
sıfırları atmak sonra
sadeleşmek hesaplaşma anında

eksiltme
ehlileştirme beni

-sırça konaklarda suça ortak olmak...

nasıl ödenir hesabı bunun!

yeşilin kendini
yeşile vurduğu yerdir yaz
tırnakları şiire yakın

bir fasıl büyüdür yanarken su
bir fasıl mürekkep rüya

yazar mıydım
şiirce ölmeseydim
çöle kanarken böyle
sancıyla uzamasaydı tırnaklarım

sorar mıydım kendimi

yutkun!

çiçeğe durmuyor artık adam
kuru yapraklarını saydırıyor baş meleğe
ölüm “arkadan vuracak kadar kahpe”*
mızrağında Rodos

izimi bırakıp güneşe
rüzgarla sevişiyorum
hayata yol açmaya
__sesimle

dökülüyor eteğimdeki taşlar

özleyenim olmasın
ağırlayan
uğurlayan

kum devşirmesi ister bedevilik
ki zamansız gömülmesin

biri
birini bulur
biri
vurur birini

simgesel karmaşanın rengi kül

- Bana daima “hocam” diye hitap eden; çok yetenekli, fevkalade nazik ve saygılı; bugün Antolojiden ayrılma kararı alan genç bir şaire’nin; Sevgi Ulukuş’un gidişi ardından isyan! ! ! ...(Doğaçlamadır. Sözde kusur varsa affola…)


mutsuzum bugün
her gün bulutlarda dolaşmaz ki insan!
söz verdim kendime