Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

rüzgar çanları yağmalardı yüreğimi
yalnızdık ışık öncesi
yalnız evvelinde sözün
kasırganın gözünde yalnız
tek başına kanardık

bitkisel bir yaşamdan yanayım
hudayinabit gibi
öylesine

tasarlanmış tarhlara yabancı
çelimsiz bir yoncaya özenip

-can parçama

tez kaldırıyorum acıyı tedavülden
hükümsüzdür!

düşürmem mutsuzluğu dizelerime

siz
bildiğinizi sanıyordunuz kim olduğunuzu
kimin aynasından yansıyordu varlığınız
neden kafa yordu felsefeye insan bunca yıl

bilemediğiniz

kalk gidelim
gidelim ezik yüreğim
kısıldı hayaller
köşe başında köpek leşleri
bedenler güya canlı

dubaları battı bu sahilin
aşırılığı fısıldıyor deniz mütemadiyen
tekneler küreksiz
mendirek virane
can havliyle haykıran biçare derinlik
metafordur artık maviye

kendine sağır değilse kulak
susmak çare değil içine
şiirin üryân dilinden akar
iksirdir
sözdeki son damla kan

başka yolu yok
yağmur tozu serpeceksin
saçlarıma

ya da
dördüncü zamanın

gecenin ek yerlerinden kırılır uyku
sessizce şahlanır derin bilinç
müsveddelerin
temize çekildiği an bu

kıyasıya çarpışır

“bu kızı yeniden büyütmelisin”
diyor:

ne gemiler yakmış ah!

anlaşılmaz