Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

gündüzü kuruladım
koydum heybeye

mendireği çalınan
limanı arıyorum

(Yaşam Bilgisi Şiirleri 8)

birinci el sabahlar
girince kanımıza
tazelenir zaman

bir masalda
yokuş yukarı gittim
ömür ne ki!
asırlar sürdü

karşıla şimdi beni

güneşle güneş olmak
bu yüzdendir güneşi sevmem
canhıraş bir zılgıtla zembereğin boşanması
aniden düşmesi yüzümün
sırf zaruretten

fotoğraf çekiyor gözlerim karşıki tepelerden
binlerce ışık serpilmiş geceye
her biri bir mücevher

evlerden bir alemdeyim
evler ki yanar döner

..………………….kimse bilmez
.…………………. hangi yara nereye kanar


sakınmaz dağ ateşi
orman uğultusundan

Genellikle düşünce şiirleri yazar ve aşk şiirlerinden uzak dururum. Son günlerde ise elimden geldiği ve dilimin döndüğünce aşk temasını işlemeye çalışıyorum.

Öyle bir mevsimdeyiz ki doğa uykuya çekilirken, ruh ve bedenlerimiz bu değişime kaçınılmaz olarak ayak uyduruyor. Metabolizmalarımız eskisinden farklı çalışıyor; hormonlarımız dinlenmeye geçiyor. Hayata şehlâ bakmamıza neden oluyor sonbahar. Adeta yaprak döküyoruz. Ruhlarımıza sarı hüzünler hükmediyor. Ve bu bana, biraz zaman kaybı biraz da haksızlık gibi geliyor. Belki de yaşım icabı öyledir, kim bilir. Gençlerin önünde yaşanacak pek çok ilk ve sonbahar varken bizim vaktimiz oldukça sınırlı artık.

İçimde bir ses, onlara ve kendime umudu ve aşkı hatırlatmam gerektiğini söylüyor. Şairin bir görevi de tanıklık ederek belgelemek; kendince bir isyan unsuru olan haksızlığa karşı bir tavır-duruş yüklenmek olduğuna göre, ben de kendimce - doğanın tabii akışından kaynaklanıyor olsa bile - bu duraganlık ve onun doğurduğu hüzne karşı koyuyorum. İşte bu yüzden aşk yazıyorum. Özellikle de zamanı hızla tükenenler için…

satırın ucundaydı ferman
ve ben
kendimden davacı

erguvan celselerde
ödenen ceremeden

usta bir meczup yarattı şiiri

tutkulu
korkusuz
isyankâr

- nenem sultan'a

arzuyla inliyor söğüt dalı
kar suyuna kükrüyor salkım saçak
şifresi aşka açılmış
bir kadın kadar heyecanla hatırlatıyor