Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

şu andan başlayarak
ısırgan valse son veriyorum
felsefi kuyularda boğulmak yok

göğsünüze çivileyeceğim güneşi
hava - su - toprak

düş aynası tuttunuz
da kendinize
mağrur bir şımarıklık asıldı
suretinize

ölümden ağırdır

şair
beşerin sisli gölgesi
sorumlusu insanın
aşkın zekâtı
fitresi

pusu kurar şark çıbanına buğulu akşamlar
turkuaza özenir
batıkları görmezden gelen Batı
İskenderiye kapısında canlanır gelişler...gidişler
Fenikeli tacirler ve Kartaca soyluları

söz konuşur
biz susarız

ufalır lokma
çetinleştikçe yolculuk
su ile ekmektir azığımız

sen!
güneşin altın tayı
bakır rengini taşıdın durdun
sonsuz bir yolculukta

yollarda çoğaldın

oyundan çıkarcasına
veda etmeli

maktul saraylarla
fiyakalı masal kuşlarından uzak
kehkeşana düşmeli adımız

bir saç telinden yaratılabilirdim
saçlarımdan
ne çok
“ben”...

hangi akrebin kalıntısıydı düşünce

geçmişin rüzgârları yürüyor içimde
fırtına ezberliyorum
karanlığa atılan bir çığlık sesim
bir bağırtı

karıştırıyor devasa kepçe ne varsa

doğru bir duruştan kalan acı bu
rüzgâra direnmek
ve suya
ve hırçın dalgalara
kendi kıyısında korsan olmak gibi bir şey