Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

kırmızı güllerin nerede kelebek
altına özenen sarı tozların

kozanın sonu kaçınılmaz uçuştur bilirsin
kaderinse akşam vakti tükenen kızıl şafak
ağlayan ilk pırpır değilsin üstelik

uzun bacaklı tayın
ihtişamlı koşusunu banardık
tedirgin akşamlara

talandan korurdu çadırlarımızı
taze bir umut muştulardı

çünkü çıplaklıktır en kısa tarifi güz’ün
birileri mısraı hançerler bu mevsim
sarı hüzünlere soyunur bir başkası

hangi nehir sevişebilir hemcinsiyle
denize varmaksızın

hayalet bir kent onarılıyor bozkırda
aynalar ruhumun mihenktaşı
yeşilin özlendiği
maviye sığınılan kara gün bu

düş imgeler tutuşuyor parmak uçlarımda

anlamıyorum
ruhum neden bu denli yaşlı!
geçmişle muhabbet oysa
tek çıkmazı

kaderim

rüzgâr tozuna karışır kuş ötüşleri
içimde yetim bir garipseme
durduk yerde çatılır tüfekler
yonca açmaz
küskünlük serper künyesizliğine

doğru bir duruştan kalan acı bu
rüzgâra direnmek
ve suya
ve hırçın dalgalara
kendi kıyısında korsan olmak gibi bir şey

döküldü minesi sözün
yazmam gayrı
ya varsın bu alemde
ya hiç!

bir borcum vardı

pusu kurar şark çıbanına buğulu akşamlar
turkuaza özenir
batıkları görmezden gelen Batı
İskenderiye kapısında canlanır gelişler...gidişler
Fenikeli tacirler ve Kartaca soyluları

şair
beşerin sisli gölgesi
sorumlusu insanın
aşkın zekâtı
fitresi