Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

ruhu nerede insanın
bir koza arar o
su katılmamış sevgidir adı

içinden
hurdahaş çıkılan son mekân

en uslu üvey çocuğu
ben oldum bizim mahallenin
bir yalnızlık türküsü kadar
içli ve hazin

hüzün evine doğmuşum

içimizde dans eden
masallarla serpildik
kimi gün Pamuk Prenses
kimi gün Külkedisiydik

Penelope olur denizaşırı bir mekânda

sözcükler var
evrimleşmeyi bekler simyacının dilinde
tıpkı bir kitabı yalnızlık sürecinde
sonundan okumak kadar sancılı

geleceğe düş malikâneleri kuran insan

ucu yırtık mektuplarda eskitilmiş
bir zaman artığı bu

kimse ölmez bizim için

kadeh tokuşturmalar acıyla izlenir böyle

şarkılarını ver bana
kahkahanı istiyorum
gülen yüzüne astığın tebessümü
gülüşünü gözlerinin

bilirim menevişler volta atar

maşuka yazılmaz şiir
aşka yazılır

şart olmadıkça
yok sayılır
ikinci tekil şahıs

geceyi giydirirken sigarama
yitik anlarda tütsüleniyor takvim
sımsıkı kapalı odamın kapıları
anahtar dumanda saklı

her soluklanışta

ne söylendi yazıldıysa taşa
geri alındı
tarumar yanına bağışlandı ejderin
rüzgâr esti bir yol
rahmet közü biçti
geri döndü hikâye Mu’ya

en çok yağmur anlar
ayrılığın dilinden

örselenir de yürek
dağ bilir en çok
yalnızlıkla yıkanmanın