Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

üç günlük seyisliği var
besbelli yaradanın
dar vaktine denk gelmiş

bir çene
aman Allah!

ayakta uyurdu kuşlar
özgür ve mutlu
ayakta ölen doğumluya inat

bedenin icrasında mahpus bir çocuk
kanatlanmayı beklerdi en çok

serçeleri kışala ey oğul!
ağaç buduyorum ben
neme lazım
telef olmasınlar yuvada
büyüktür vebali bakarsın

korkudan sıyrıldığında buluyor kimliğini aşk
ayın yüzünde fî tarihinden kalma
bir gül lekesi kadar duru
şavkıyarak
intihardan uzaklaştığında

kanatsız uçuyor kuşlar
havada tarifsiz bir uğultu
serçeler ruh tellerine abanmış
kırıntıya dönüşüyor yürek içi

onaylanıyor çöl

yorgun kıyılara değen rüzgar
jilet yaralarımı dağlar
şark çıbanları emzirir yüreğim
kah haykırır çığlık çığlığa
kah lal olur susar

Bugün biraz şiir hakkında konuşalım istedim.

Şiirin amacı, ritmi, müziği, biçimi, üslubu, vuruculuğu, şairin iç sesiyle örtüşmesi, vs. değil de, şiirle şairin buluşması gibi; tartışmaya fazlasıyla müsait bir konuyu gündeme getirmek niyetindeyim.

Bir defasında - karar vermişsem eğer - her ne koşulda olursa olsun yazabileceğimi söylemiştim. Kafa karıştıran ve oldukça abartılıymış gibi algılanan bir deyişti bu. Dışarıdan bakıldığında, yalnızca bir büyüksünme gibi görünmüyor; aynı zamanda şiirin sadece esin kaynağından doğduğunu ve onunla motive olduğunu düşünen şairlere de ters düşüyordu. Savlarındaki haklılık payı büyüktü elbette. Bense konuya farklı bakıyor ama şiirin yalnızca dille dans etme becerisi, bilgi ve birikimle yazılacağı gibi budalaca bir iddiada da bulunmuyordum tabii ki…

”Güçlüdür ve insafsız,
kurtların hayatı
ve bizim hayatımız”
(Carl Zuckmayer - “Kurtlar” şiirinden…)

suya karışmış küsûrat olacağız
demiş miydim
yanacağız
güneş kızılında bir gün

maviliğe uzanacak boş ellerimiz

anlamak gerekmez
anlam yeter tek başına
namluya sürülmüş
tehlikeli bir oyundur ince analiz

yanarak geçmek vakti şimdi geçitlerden