Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

gece kendini gömer
kazdığı mezara
karanlıkta parçalanır uyku

bir düşünür bir durur
bir durur bir düşünürüm

- bir kuşağın düşünce insanlarına…

çölü geçen gölge olmaktansa
kuma tutunan Kays* olmayı seçtik
ot yeşerten bir çöldü bu
vardı bir yaşama şansı elbet

kaç harfe sığar hayat
kaç kısım
tekmili birden

hangi ibresine pusulanın
sevda

gündüz dolunayı özlerim
gece
güneşi

zalim bir kedinin
tırnak yarasıdır yaşam

kendime kalabalık
kendinize kalabalık
kendilerine kalabalıklar

tenhâlığın kuyu başında
yapayalnız

geceler
yiğitlerini gömdüler
ölü solungaçlı aşk emekçilerini

kurşun askerleri

yaprakdöker bir kabus kapımda
siyahi acılardan

canım yandı yine
dağlandı etim
düş'e çekildi silah

ben seni anlamam
anladığımı sanırım sadece
uçurtmanın ipi kopmuş bak
savruk bir rüzgâra bırakılmışsın

yağmura

mağrurdum silerken terini
vahşi atımın
sıradandı dik başlılığım
yangın yeriydi yürek

eyeri bir ben kuşandım

her dize
bir veda şairden
eksilmenin diğer adı

aşk mı sebebi
acı mı, bilgelik mi