Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

parmak uçlarında haykırır
kuğunun ölümsüz dansı
ezeli tercihi Prens’in
kadınla kuğu arasında

farkı yok

kimisi güç kuşanır
kimisi düş
kimi dişiliğini
kimi erkekliği
-at avrat silah- diyerek

-Adana’ya

I.

buz tutunca
kaydırır Ankara taşları

umutkıran bir labirentin
dehlizlerinde üşüdü ruhum
sözüm vardı hayata dair
yaralı ceylanlar raks etti dizelerimde
iz sürdüm muamma bir izlek peşinde
çalıntı rüyaların cehennem ateşinde

koptu bir tel
sustu şarkı bülbülün dilinde
bozgun
kara bir sessizlik
eskimiş resimlerden solgun yüreğimde

ey koca ceviz ağacı!
çoktandır hasretim gölgene

hışırtına kulak vermemişim
başımı dayamamışım göğsüne
dertleşmemişim seninle

hüzünlü bir şarkı bu
nağmeleri
beynimde savrulan

mutlaka yazmalı son şiiri
o mahur bestede ağlamalı

güneşi sevdim bu sabah
sarıya vurulup
toprağa ana oldum
şart oldu sevmek şiiri

dalgakıranım yıkılıyor bağrımda

geri dön uyum!
incelik ve güzellikten sonsuzu ver bana
tümceler olağanüstü olmalı
narin duyarlı canlı

zorlu rüzgarlarda öldüm

günlerden nedir bugün
mevsimlerden hangisi
malûmatım yok!

ancak biliyorum
iklim hüzünden