Mutluluk Neydi Sahiden

Mutluluk neydi sahiden, bir kalpte mi saklıydı,
Bir çift gözde kaybolup tek bir isme mi bağlıydı?
Yoksa Rabbim yeryüzüne sererken rahmetini,
Her zerrede gizledi de biz mi kaçırdık yerini?

Bir sabah uyanırken yüzüne vuran o ışık,
Sana “yaşıyorsun” diyen en sade, en temiz aşık.
Güneş doğar usulca, kimseye hesap sormadan,
Isıtır her yüreği ayırt etmeden, yormadan.

Gökyüzü masmavidir, bakmasını bilene,
İçindeki fırtınayı unutturur bir dene.
Bulutlar göç ederken anlatır sabrı sana,
Geçer her karanlık dağılır vakti olana.

Doğa susmaz aslında, duymayı bilene ses,
Bir yaprak düşerken bile verir derin bir nefes.
Toprak ana bağrında binlerce sır saklarken,
İnsan hâlâ mutluluğu uzaklarda ararken.

Bir kuşun kanadında özgürlük gizli bazen,
Uçmayı bilmesen de hissettirir derinden.
Bir kedinin bakışı, bir köpeğin sadakati,
İnsana öğretir çoğu zaman gerçek merhameti.

Yağmur ince ince düşer camlara usulca,
Her damla dokunurken kalbine tatlı bir duygu bırakır.
Toprakla buluşunca yükselen o koku var ya,
Unutturur içindeki en derin, eski yarayı da.

Kar yağarken dünya susar, bembeyaz olur her yer,
Gürültüler diner birden, içindeki ses yeter.
Temiz bir sayfa gibi örter bütün izleri,
Sanki der ki “yeniden yaz hayatın sözlerini.”

Eşya dediğin nedir ki, bir anlam yükleyince,
Bir fincan çay bile döner huzura içince.
Bir sandalye, bir masa, bir anı saklar içinde,
Geçmişten bir tebessüm bırakır derin izinde.

Mutluluk bazen bir dost, omzunda hissettiğin,
Hiç konuşmadan bile seni anlayan bildiğin.
Bazen bir annenin gözünde saklı şefkat,
Bazen bir babanın suskun ama derin merhamet.

Ama en çok da insan, kendi içinde kaybolur,
Dışarıda aradıkça aslında kendini unutur.
Bir kalbe bağlar her şeyi, “sensiz olmaz” der durur,
Oysa kalbin içinde nice baharlar kurur.

Sevgi güzeldir elbet, birine ait olmak,
Ama tüm mutluluğu bir yüreğe hapsetmek zor.
Çünkü insan gider bir gün, sözler yarım kalır,
Geriye kalan sadece sessiz bir acı olur.

Rabbim vermiş her şeyi, görmeyi bilene,
Bir nefes bile yeter şükretmeyi isteyene.
Göz, görmek için vardır; kalp, hissetmek için,
Mutluluk uzak değil, yeter ki fark et.

Mutluluk neydi sahiden, belki de buydu işte,
Bir anı kaçırmadan yaşayabilmek içte.
Ne bir insana bağlı, ne de tek bir nedene,
Her şeyde saklı aslında, bakmasını bilene.