Müdahale Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

İnsanlar, senin hayatına müdahale edemediklerinde
seni anlamaya değil, yargılamaya başlarlar.
Ulaşamadıkları her duruşuna
bir etiket, bir isim, bir hüküm bırakırlar arkana.

Önce sessizliğini çözmeye çalışırlar,
sonra çözemedikleri her şeyden korkarlar.
Çünkü insan, anlayamadığını önce küçümser,
sonra gizlice izlemeye başlar.

Seni tanımadan anlatırlar başkalarına,
seni görmeden yorum yaparlar hakkında.
Bir hayatın içine girmeden
o hayatı yargılamak kolaydır çünkü.

Bazen “ego” derler adına,
bazen “kendini beğenmiş”,
bazen “soğuk”, bazen “ulaşılamaz”…
Oysa bilmezler;
sen sadece herkese aynı yerden bakmamayı öğrenmişsindir.

Çünkü bazı insanlar kalmaya değil, tüketmeye gelir,
bazıları anlamaya değil, eksiltmeye…
ve sen bunu zamanla öğrenmişsindir sessizce.

Sonra merak başlar içlerinde,
kim olduğun değil artık mesele,
nasıl bu kadar değişmeden durduğun.

“Bu kim?” sorusu döner durur zihinlerinde,
çünkü kontrol edemedikleri her şey
onlarda huzursuzluk bırakır.

Önce nefret ederler senden,
çünkü ellerine geçiremezler seni.
Çünkü yön veremezler adımlarına.
Çünkü susturamazlar içindeki sesi.

Sonra konuşmaya başlarlar,
eksiltmeye çalışırlar kelimelerle.
Bir hikâyeyi yarım bırakır gibi anlatırlar seni,
eksik cümlelerle tamamlarlar gerçeğini.

Ama bilmezler ki;
sen zaten onların anlattığı kişi değilsindir.

İnsan bazen kendini,
en çok yanlış anlatılan yerinde bulur.

Ve en acı tarafı şudur:
Seni en çok konuşanlar,
seni en az tanıyanlardır.

Bir gün anlar insan;
herkesin sana biçtiği rol,
senin gerçeğin değildir.

Çünkü karakter,
kalabalığın içinde değil,
yalnız kaldığında belli olur.

Ve sen yalnız kaldıkça
daha çok kendin olursun.

İşte bu yüzden seni anlamazlar;
çünkü sen onların gürültüsünde değil,
kendi sessizliğinde varsındır.

Ve en sonunda geriye şu kalır:
Seni tanımayanların çokluğu değil,
seni gerçekten anlayanların azlığı…
ama en değerlisi de zaten odur.