yaşadıklarım mazide kaldı
sen gittin yatağım boş kaldı
ettiğin yemin boşta kaldı
sabaha birşey kalmaz
sol yanımda sen kaldın
telefon da sesin kaldı
her zaman hakim vermez idamı,
bazen mahkeme kurulmaz bile,
ne cübbeler giyilir ne tokmak vurulur masaya,
sessizce başlar yargılanman
bir çift tanıdık gözün önünde.
kaybetmek, her zaman tamamen yok olmak değildir,
bazı gidişler vardır, kalpte kalıcı izler bırakır.
sessizce kapanan bir kapının ardından
bir ömür boyu süren yankılar doğar.
zaman geçer, mevsimler değişir,
belli bir yaştan sonra insan,
yorulur anlatmaktan.
anlaşılmayan her cümle
bir düğüm olur boğazında.
uğraşmaya değmeyeni
sahiplik sandığımız şey,
avuçta tutulan bir gölge yalnızca,
ne altın kalır, ne taş,
ne de zamanın yorduğu beden.
gerçek olan,
insan karanlığa kötü olduğu için yaklaşmaz
bunu en çok geceler bilir
bir de aynalar
çünkü insan
dünyaya ilk geldiğinde
seven, sevgisini kanıtlamak zorundadır,
çünkü bu dünya söze inanmaz.
bu dünya,
kanı, teri, yıkımı ister.
gece, boğazına çöker insanın,
seni seven de
mutlu eden de
aynı gölgeden dokundu sana.
seni terk eden,
oyunu kurup oynayan da
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!