Mustafa Alp Şiirleri - Şair Mustafa Alp

gece, adını fısıldadı karanlığa,
saat durdu, zaman çatladı o an.
uyku, korkuyla bölündü binlerce evde,
toprak içini çekti, gök sustu birden.

bir çığlık düştü şehrin kalbine,

sökük bir yalnızlığın
son dikişiyim
koparsam, adım bile kalmaz.

tutunmak değil bu
düşüşü uzatıyorum,

adı yasemin,
dilime değince gül kokusu gibi yayılır,
ama son zamanlarda içimde
o kokuya karışan bir hüzün var.

sanki çocukluğuma seslenirmişim gibi,

bilmem neye sevdalıyım böyle,
adı yok içimde büyüyen yangının.
bir çağrı var, kaynağı belirsiz,
ruhumdan geçip duruyor sessizce.

kanımda binlerce yıldız kayıyor,

gözlerim her gece
toprağa daha yakın
bedenim beyaz kefen
kokusu naftelin
teni ateş ,
kül olmaktan ,

ah yıllar aldın düşümü,
söndürdün içim ateşi,
gece sardı gündüzümü,
sızlar kalbimin köşesi.

ah yıllar, yüküm çok ağır,

yazdıklarım kağıtlar da
boş senetse
ettiğimiz yeminler kalbimizde
anlamı yoksa
güven sadece kapının eşiğinde
kalmışsa

anlaşılmayacağını bilerek konuştum hep,
tesirsiz kalan sözleri
ruhumun cebine sakladım
kimseye değmeyen cümlelerim vardı,
ama bana ağırdı

kıble duvarına yakın ,musalla taşına konulduğumu görürsen eğer !
zamana yenik düştüğümü ,
yorulduğumu anla ,
ama...
sevgimden asla vazgeçmediğimi...

hayatla amansız bir yarıştayım.
nefesim kesik, yol uzun.
bazen hayallerimi öne sürüyorum,
adımlarım gökyüzüne değiyor,
sanki dünya bana yetişemeyecekmiş gibi.