Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Kuşlara yazılmıştı çoktan,
çiçeklere de...

Rüzgarın geçişine,
yağmurun toprağa düşüşüne,
sevgiye, sevdaya,

Kendim sandım herkesi,
Meğer yüzler başka imiş
Gülüşünde dostluk gördüm,
İçlerinde hançer gizliymiş…

Ey Rabbim!

AŞK

Aşk, her duygunun en güzeli değil midir?
Bir ilkbahar sabahı gibi usulca gelip
yüreğe dokunan.

Aşk yakana yapıştı mı bir kere,
Kaçsan da gelir peşinden gizlice.

Ne akıl dinler, ne söz, ne de zaman,
Kalbinin esiri olursun ansızın.

Hayat…
Bir avuç kül rüzgârında savrulan vakit.
Ve insan,
Bir han kapısında unutulmuş yolcu.

Ne aşkı bilmeden yaşanır bu dünya,

Gölgen
hep yanımda olacak.
Herkesin
gizli bir şarkısı vardır;
ömrü boyunca içinde taşıdığı,
bazen öyle derine gömdüğü ki

“Arkadaşını söyle bana,
kim olduğunu söyleyeyim” derler ya;
İnsan, aynasını bazen
kendi yüzünde değil,
yan yana yürüdüğü gölgelerde taşır.

Hayat, çoğu zaman bir kumar masasına benzer. Herkes elindeki zarları atar ama hiç kimse sonucu önceden bilemez. Kimi zaman ardı ardına “yek” gelir; yani en küçük, en zayıf ihtimaller. İşler ters gider, umut kırılır, insan kendini şanssız hisseder. Ama hayatın gerçeği tam da burada saklıdır: Zarlar hep yek gelmez.
İnsan, tam da bu belirsizliğin içinde oynamayı öğrenmek zorundadır. Ümitle oynamak… Belki de en zor olanı budur. Çünkü umut, kaybetme ihtimalini göze almayı gerektirir. Yine de insan, hayat kumarını umutsuz oynayamaz. Umut yoksa mücadele de yoktur.
Ve bazen… beklenmedik bir an gelir. Zarlar düşeş gelir. Şans yüzüne güler, işler yoluna girer, kapılar ardına kadar açılır. İşte o an, sadece kazandığını değil, etrafındakileri de görürsün. Kim seninle sevinir, kim uzaktan izler, kim gerçekten yanındadır…
Asıl mesele kazanmak ya da kaybetmek değildir. Asıl mesele , oyunu nasıl oynadığın ve zarlar iyi geldiğinde etrafında kimlerin kaldığıdır. Çünkü dostluk da, sadakat de en çok o anlarda ortaya çıkar.
Hayatın kumarı bitmez. Ama insan, her atışta biraz daha öğrenir: Sabretmeyi, umudu ve en önemlisi… insanları.