Ya zaman yetmedi
ya da hikâyemiz uzun geldi bize…
Belki de yanlış mevsimlere denk düştü
aynı cümlede susuşlarımız.
Bazı insanlar servet biriktirir
Bazıları alkış peşinde koşar
Ben anladım ki ömrün sonunda
İnsana kalan sadece yüreğidir.
Sağlık varsa
Bazı insanlar vardır…
Elindekinin kıymetini bilmez.
Sahip olduğu sevgiyi, dostluğu, emeği görmez de
hep başkasının hayatına göz diker.
Kendi bahçesindeki çiçeği sulamaz,
komşunun gülüne hayranlıkla bakar.
Bazı kapılar vardır;
içeri girerken
bayrak dersin,
vatan dersin,
silah üstüne yemin edersin.
2022 yılına ait bir yazım
Biraz da şunu konuşun:
Nasıl aşevi açarız?
Nasıl mahalle fırınları kurarız?
Nasıl ucuz ve kaliteli ekmeği herkesin sofrasına koyarız?
BECERİKSİZLİK Mİ, İHANET Mİ?
Bir toplumun çöküşü bazen dışarıdan gelen düşmanlarla değil, içeride işini yapamayan insanların makamları işgal etmesiyle başlar. Çünkü beceriksizlikle ihanet arasında kıldan ince bir çizgi vardır. O çizgi aşıldığında, artık mesele sadece yetersizlik olmaktan çıkar; memlekete, millete ve emanete zarar verme noktasına gelir.
Her insan hata yapabilir. Kimse her işi kusursuz bilmek zorunda değildir. Fakat bilmediği hâlde biliyormuş gibi davranmak, yapamayacağı görevlere talip olmak, sırf koltuğun gücü ve itibarı uğruna makam işgal etmek; işte asıl tehlike burada başlar.
Bedel Ödemeden Büyünülmez
Hayatta bazı insanlar vardır; yıllar geçer ama ne işleri büyür ne de hayatları bir adım ileri gider. Çünkü büyümek sadece zamanın geçmesiyle değil, insanın kendini değiştirmesiyle mümkündür. Bunun önündeki en büyük engeller ise çoğu zaman insanın kendi karakterinde gizlidir.
İlk grup, bedel ödemeden yaşamak isteyenlerdir. Hayatı hep başkalarının omzunda taşırlar. Birileri onları toparlar, birileri hatalarını düzeltir, birileri düştüklerinde kaldırır. Oysa insan bazen düşerek öğrenir, kaybederek olgunlaşır. Bedel ödemeyen kişi, hayatın gerçek yükünü tanıyamadığı için güçlü de olamaz. Çünkü emek verilmeden kazanılan hiçbir şey insanı büyütmez.
İkinci grup ise “hayır” demeyi bilmeyen insanlardır. Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi yolunu kaybederler. Sürekli “evet” diyen insan, zamanla kendi iradesini başkalarının eline teslim eder. Rüzgâr hangi yöne eserse oraya savrulur. Oysa insanın karakteri, gerektiğinde sınır çizebilmesiyle belli olur. Her kapıyı açık bırakan, sonunda kendi kapısını kapatır.
Belediyeler babalarının çiftliği sanki;
Makamlar miras kalmış oğula, yeğene, damada...
Koltuklar çoktan yazılmış baba tarafından aile nüfus cüzdanına.
Kimi soyadıyla vekil,
Kimi babasının gölgesinde belediye başkanı,
Bazen insan yazdıklarının okunmasını istemez. Daha doğrusu, okunmasına ihtiyaç duymaz. Çünkü her cümle, bir başkasına ulaşmak için değil; insanın kendi içine doğru attığı küçük bir adımdır.
Şiirler de böyledir çoğu zaman. Dışarıdan bakıldığında paylaşılmak için yazılmış gibi dururlar ama aslında en derin yerlerinde bir tür iç konuşma saklıdır. Kendi kendine fısıldamak gibi… Kimse duymasa da anlamını yitirmeyen bir dil.
“Okumasan da olur” demek, umursamazlıktan değil; bir tür özgürlükten gelir. Yazdıklarını bir onaya, bir beğeniye bağlamamaktır bu. Kendi sesine yetebilme halidir. Çünkü bazı kelimeler, sadece onları yazan kişi için vardır ve en doğru yer de orasıdır.
Yine de insan tamamen kapatamaz kapıları. Yazı dediğin şey, eninde sonunda bir ihtimali taşır içinde. Belki biri okur, belki bir cümlede kendini bulur, belki de hiçbir şey olmaz. Ama bu ihtimalin varlığı bile yazıya ince bir anlam katmanı ekler.
Sonuçta mesele okunmak değil; yazabilmektir. Kendine rağmen, kendin için yazabilmek. Ve bazen en güçlü cümle, tam da en sessiz olandır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!