Telefonumla oyalanırım (yazılarım)

Toplum içinde insanı en çok yoran şeylerden biri; boş konuşmaların, dedikodunun ve fitnenin içinde kalmaktır.
Bazı insanlar vardır ki sohbet üretmez, huzur tüketir.

Konuşmaları fayda değil, kırgınlık taşır.
Bir araya geldiklerinde dostluğu değil; yalanı, dolanı, insanların arkasından konuşmayı büyütürler.

İşte böyle ortamlarda insan bazen sessizliğe sığınır.

Elindeki telefona bakar, birkaç satır okur, bir müzik dinler ya da kendi dünyasına çekilir.
Çünkü bilir ki; boş sözlerin içinde kaybolmaktansa, kendi sessizliğiyle baş başa kalmak daha değerlidir.

Bugün birçok insanın "telefon bağımlılığı" dediği şeyin altında bazen huzursuz kalabalıklardan kaçma isteği vardır.

İnsan; fitneyle, fesatla, samimiyetsiz sohbetlerle oyalanmaktansa, susmayı tercih eder.
Çünkü her konuşma dostluk değildir, her kalabalık da insanın ruhuna iyi gelmez.

Ve diyorum ki
"Boş konuşan insanlarla bir arada olduğumda
telefonumla oyalanırım;
yalan, dolan, fitne fesat
boş sözlerle oyalanmaktan daha iyidir"
Muhsin Yener