Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Yorma kendini kardeş…
Gerçekten değmez.
Bu insanlar ne yaparsan yap, hiçbir zaman memnun olmaz. Gün gelir karınca olur
File kafa tutarsın
Gün gelir fil olur
Karıncadan korkarsın

Yüce Rabbimiz…
Her nefeste sana çıkan
bir hamd'ımız vardır içimizde,
dilimize sığmayan
bir şükrümüz.

O şimdi bana karşı
kör...
sağır...
dilsiz...

Sanki üç sessizlik,

İyilik Maskesi ve Gerçek Yüzler
İnsanları tanımak, çoğu zaman sandığımızdan daha uzun ve daha karmaşık bir süreçtir. İlk karşılaşmalar, güzel sözler, sıcak gülüşler… Hepsi bir izlenim oluşturur. Ama bu izlenim, çoğu zaman gerçeğin kendisi değil; gerçeğin özenle hazırlanmış bir sunumudur. İşte bu yüzden, kimse için erkenden “iyi biri” hükmünü vermek, çoğu zaman aceleci bir yargıdan ibarettir.
Çünkü insanın gerçek yüzü, her şey yolundayken değil; tam tersine, köprüler yıkıldığında ortaya çıkar. Menfaatler ortadan kalktığında, çıkar ilişkileri sustuğunda ve hesaplar kapanmaya başladığında… İşte o an, sözlerin değil karakterin konuştuğu andır. Bir insanın kim olduğunu anlamak istiyorsanız, onun zor zamanlardaki tavrına bakın. Kazanırken değil, kaybederken nasıl davrandığına.
Bugünün dünyasında ilişkiler, ne yazık ki çoğu zaman çıkar ekseninde şekilleniyor. İnsanlar birbirine yaklaşırken samimiyetten çok faydayı, dostluktan çok avantajı gözetiyor. Böyle bir düzende, herkes iyi görünmeyi başarabilir. Çünkü iyi görünmek kolaydır; zor olan, gerçekten iyi kalabilmektir.
Daha da çarpıcı olan şu: Siz iyiyken, yani niyetiniz temizken, kalbiniz açıkken… Karşınızdaki herkesi de öyle sanırsınız. Çünkü insan, çoğu zaman karşısındakini kendi iç dünyasının aynası gibi görür. Oysa gerçek hayat, bu kadar saf bir denklem üzerine kurulmaz. Sizin iyiliğiniz, herkesin iyi olduğu anlamına gelmez.
Bu yüzden belki de en sağlıklı yaklaşım; insanlara zaman tanımaktır. Hüküm vermeden önce gözlemlemek, sözlerden çok davranışlara dikkat etmek… Ve en önemlisi, bir insanı değerlendirirken onun en zor anlarını hesaba katmaktır. Çünkü karakter, rahatlıkta değil; sıkışmışlıkta şekillenir ve ortaya çıkar.

Erken Hükümlerin Yanıltıcı Sessizliği
İnsan, doğası gereği gördüğüne inanmak ister. Bir tebessüm, birkaç nazik söz, yerinde bir yardım… Ve biz çoğu zaman bu küçük kesitlerden koca bir karakter inşa ederiz. Oysa hayat, insanı tek bir anla değil; kırılma anlarıyla, sınandığı zamanlarla tanımlar.
Kimse için erkenden “iyi biri” hükmünü vermemek gerekir. Çünkü iyilik, sadece huzurlu zamanların süsü değildir. Gerçek iyilik; çıkarların çatıştığı, köprülerin yıkıldığı, menfaatin sustuğu anlarda kendini gösterir. İnsanların maskeleri en çok o zaman düşer. Çünkü sahte olan, yük taşıyamaz; rol yapan, kriz anında rolünü unutur.
Bugün yanımızda olan herkesin yarın da aynı yerde duracağını sanmak, hayatın en naif yanılgılarından biridir. Oysa ilişkiler, menfaatin gölgesinde büyüyorsa; ilk sert rüzgarda savrulmaya mahkumdur. İşte o an, kim gerçekten dost, kim sadece iyi bir oyuncu; apaçık ortaya çıkar.
Unutmamak gerekir ki, insanın gerçek yüzü rahat zamanlarda değil, zor zamanlarda konuşur. Çünkü zor zamanlar; süsü, gösterişi ve yapmacıklığı siler, geriye yalnızca hakikat kalır.
Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur:

Bir insanın değeri
yanındayken anlaşılmaz bazen.

Asıl yokluğunda düşer sessizlik
yüreğin en tenha yerine.

Zarlar Hep Yek Gelmez

Zarlar hep yek gelmez...
Ümitle oyna hayat kumarını.
Bir de düşeş gelirse...
Gör o zaman dostlarını.

Bu memlekette bazen zindan, Hürriyetten daha çok konuşulur; Demir kapılar ardına düşenler, Meydanlarda alkışlananlardan fazla anılır.

Kimi makam peşinde ömür tüketir, Kimi hak bildiği yolda bedel öder. Çünkü bilir; Tarihi yazanlar çoğu zaman Rahat koltuklarda oturanlar değil, Çileyi göğüsleyenlerdir.

Her tutukluluğu kahramanlık sanmak yanlıştır; Ama bir dava uğruna çekilen çile, Milletin vicdanında iz bırakır.