O şimdi bana karşı
kör...
sağır...
dilsiz...
Sanki üç sessizlik,
tek bir yürekte buluşmuş.
Konuşmuyor,
duymuyor,
görmüyor beni...
Oysa aynı gökyüzünün altındayız,
aynı şehrin havasını soluyoruz.
Farklı kalabalıkların içinde olsak da,
aynı rüzgâr yüzümüze değiyor.
Ben yine de
karşıya bir el uzatıyorum.
Belki bir gün,
o sessizliğin duvarı yıkılır diye...
Çünkü bazı insanlar,
uzakta olsalar bile
Yürek içinde taşınır.
Ve sen...
Hâlâ
Yüreğimin içindesin.
Muhsin yener
Kayıt Tarihi : 26.06.2026 11:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!