Ülke Şiiri - Muhsin Yener

Ülke dediğin haritadan ibaret değildir sınır çizgileriyle değil insanının içindeki ışıkla yaşar Bir sınıfta başlar her şey tozlu bir kara tahtada bir öğretmenin sabrında bir çocuğun gözlerindeki merakta Kurtuluş yüksek sesli nutuklarda değil sessizce açılan kitap sayfalarındadır kalem tutan ellerdedir yanlış yapmaktan korkmayanlarda Kamusal terbiye dediğin birbirine bakarken saygıyı eksik etmemektir yolda yürürken bir başkasının hakkını çiğnememektir görmediğin birinin bile hakkını gözetmektir Ve çalışkanlık… güneş doğmadan uyananların yorulsa da vazgeçmeyenlerin “daha iyisi mümkün” diyenlerin sessiz inadıdır Bir ülke ne kadar bina diktiğiyle değil ne kadar insan yetiştirdiğiyle büyür Eğer bir gün çocuklar daha iyi sorular soruyorsa gençler emeğe inanıyorsa insanlar birbirine insan gibi davranıyorsa işte o gün kurtuluş gelmiştir ne bir zafer marşıyla ne bir bayrak töreniyle sadece iyi yetişmiş bir neslin sessiz ama sarsılmaz adımlarıyla.