Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Kader acımaz oldun bu gariban halime,
Her daim mahkûm ettin beni sefil, zalime,
İnsafa gelmek bilmez; etmez bir çift kelime,
Hep hasretlik, mutsuzluk düşer deli gönlüme.

Bir derdi uğurlarım, bir yenisi eklenir,

Bir yolcuyum hayat denen bu yolda,
Bazen koşar, bazen yürür dururum.
Hayat her an oyun oynar insana,
Kaderim der, ardı sıra yürürüm.

Yaşarız ne varsa kaderde yazan,

Ölsem de yalvarmam artık, bir tanem sana,
Söyle; gözyaşından başka ne verdin bana,
Seven böyle yapar mıydı, seven insana,
Bana kader vurdu yeter; birde sen vurma.

Sen karartın hasretinle benim dünyamı,

Birazcık ümit olsaydı,
Bir ömür beklerdim seni,
Şu kırık, viran gönlüme,
Koyar da saklardım seni.

Gözlerimden akıtmazdım

Sana olan aşkım için bana kıydılar,
Kızgın alevlere koyup beni yaktılar,
Ayırdılar seni benden; beni yıktılar,
Yüreğimden bu sevdamı sökemediler.

Esti seher yeli, vaktimiz geçti,
Istırap ateşi yar beni seçti,
Acımadı kader, çiğnedi geçti,
Şaştım kaldım şu feleğin işine.

Kördüğüme döndü benim hayatım,

Bir demet gonca gül tak da yakana,
Gönlünce git dolaş bak fiyakana,
Sev de gör, dünyanı yıkar kafana,
Aşkından bir mecnun olur gidersin.

Öyle gururlanıp hor bakma sakın,

Bir ahdim kalmadı sevdadan yana,
Hasretin kast etti, aşkın bu cana,
Yokluğun götürdü çıkmaz bir sona,
Sersefil eyledin benim gönül evimi.

Bazen azap duydum gördüklerimden,

Sanma ki; saçımda kar taneleri,
Her telde mazinin var bir eseri,
Yıllar acımasız, etti serseri,
Ne hallere koydu, gönül yarası.

Sitem etmem sana, ne Yaradan’a,

Bir yara var yüreğimde, kanar çaresiz,
Sebep vefasız yar oldu, o da habersiz,
Şu gurbet ellerde şimdi, kaldım kimsesiz,
Gel ağlama bu halime, sen ey gözlerim.