Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Şu yalan dünyanın derdi yüzünden,
Ne ağlaya bildim ne güle bildim,
Boynuma takılan dert zincirinden,
Ne kurtula bildim ne ata bildim.

Bir yolcuyum hayat denen bu yolda,
Bazen koşar, bazen yürür dururum.
Hayat her an oyun oynar insana,
Kaderim der, ardı sıra yürürüm.

Yaşarız ne varsa kaderde yazan,

Ölsem de yalvarmam artık, bir tanem sana,
Söyle; gözyaşından başka ne verdin bana,
Seven böyle yapar mıydı, seven insana,
Bana kader vurdu yeter; birde sen vurma.

Sen karartın hasretinle benim dünyamı,

Birazcık ümit olsaydı,
Bir ömür beklerdim seni,
Şu kırık, viran gönlüme,
Koyar da saklardım seni.

Gözlerimden akıtmazdım

Sana olan aşkım için bana kıydılar,
Kızgın alevlere koyup beni yaktılar,
Ayırdılar seni benden; beni yıktılar,
Yüreğimden bu sevdamı sökemediler.

Esti seher yeli, vaktimiz geçti,
Istırap ateşi yar beni seçti,
Acımadı kader, çiğnedi geçti,
Şaştım kaldım şu feleğin işine.

Kördüğüme döndü benim hayatım,

Bir demet gonca gül tak da yakana,
Gönlünce git dolaş bak fiyakana,
Sev de gör, dünyanı yıkar kafana,
Aşkından bir mecnun olur gidersin.

Öyle gururlanıp hor bakma sakın,

Bir ahdim kalmadı sevdadan yana,
Hasretin kast etti, aşkın bu cana,
Yokluğun götürdü çıkmaz bir sona,
Sersefil eyledin benim gönül evimi.

Bazen azap duydum gördüklerimden,

Sanma ki; saçımda kar taneleri,
Her telde mazinin var bir eseri,
Yıllar acımasız, etti serseri,
Ne hallere koydu, gönül yarası.

Sitem etmem sana, ne Yaradan’a,

Hiç bir göz bana öyle can alıcı bakmadı,
Başka kul yüreğimi böylesine yakmadı,
Senden başka vicdansız, beni hiç ağlatmadı,
Marifet mi sayarsın yakıp yıkıp gitmeyi,
Her şeyi bir kalemde silip de terk etmeyi.