Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Nasıl yaşarım ki söyle nefes almadan?
Nasıl yaşarım ki söyle kalbim olmadan?
Nasıl yaşarım; damarımda kan dolanmadan?
Söyle senden uzaklarda nasıl yaşarım?

Âlem gezer sahil boyu, Bodrum koyunda,
Sen vatan beklersin şanla, hudut boyunda,
Can verirsin namus için bu vatanın uğrunda,
Kadir kıymet bilen olmaz Mehmedim.

Millet yaşar zevki sefa, âlem peşinde,

Ne ağlarsın güzel yârim benden uzakta,
Bir haber ver sevdiğini; mektup yazıpta,
Dermanım yok; sana gelim elde ayakta,
Bana gel ki mühür gözler kan bağlamasın.

Al hançeri vur bağrıma,
Kurtar beni bu zulümden.
Aşkından aldığım yara,
Beter değil mi ölümden.

Bir garip sazımla kaldım gurbette,
Dertli çalar söyler olduk, elbette,
Alevler içinde, gönlüm nöbette,
Özlem ateşiyle, yanar ağlarım.

Alın yazım derim, sitem edemem,

Andıkça maziyi yakar bağrımı,
Boşuna inlerim duymaz çağrımı,
İlaçlar dindirmez yürek ağrımı,
Tek tesellim sendin, aranıyorum.

Aklıma geldikçe o geçen yıllar,

Kader acımaz oldun bu gariban halime,
Her daim mahkûm ettin beni sefil, zalime,
İnsafa gelmek bilmez; etmez bir çift kelime,
Hep hasretlik, mutsuzluk düşer deli gönlüme.

Bir derdi uğurlarım, bir yenisi eklenir,

Adını anmamaya karar vermiştim,
Unutacağım diye seni yemin etmiştim.
Artık dönmem diye sözler vermiştim,
Aklım durdu; sensiz cevap vermiyor.

Bu akşam yokluğun sardı dört yanı,

Sevda rüzgarına kapıldı gönlüm,
Yollara bakmakla tükendi ömrüm,
Aşkımız çıkmazda, oldu kör düğüm,
Bir selama hasret kaldık sevdiğim.

Ayrılık vuslatı vurdu vuralı,

Tanrım gönül verdim zalim kuluna,
Nasıl düştüm anlamadan ben bu oyuna,
Can verirdim ben yaşarken onun yoluna,
Ben ahir ömrümü boşa harcadım.

Nasıl inanmıştım onun yeminlerine,