Muhammet Çal Şiirleri - Şair Muhammet Çal

Saray diye sundum gönül evimi,
Darmaduman ettin kül bırakmadın,
Ne varise yaktın ümitten yan,
Bende yaşayacak hâl bırakmadın.

Sen giderken ardın sıra bilmeden;

O GARİP BENİM

Canını, aşkına adamış olan,
Derdiyle bilinmez meçhule kalan,
Her günü gam yüklü; kederle dolan,
Ömrünce gülmemiş o garip benim.

Ömür nikâhımda bir takı seçtim
Geçirdim boynuma; gam ile keder,
Gönül ırmağından bir tas su içtim,
Sen de tat bir tanem; ol benden beter.

Ömrüm bir su gibi akıp gidiyor,
Sensiz saatlerim cana yetiyor.
Gençliğim delice geçip gidiyor,
Bil de gerçekleri öyle sev beni.

Hani o arka sokakta bir kız yaşardı,
Köşeden gördü mü beni cama koşardı,
Dostlarımdan gizli gizli haber sorardı,
Nasıl da hayat doluydu; komşunun kızı.

Bir yabancıyı tanıdım,
Ağlamış hiç gülmemiş,
Gözyaşlarını bir kez,
Sevgilisi silmemiş.

Yolum düştü Gümüşhane iline,
Rastlar mıyım bilmem ki sevgilime,
Götürecek bu aşk beni ölüme,
Bir umut peşinde, naçar gezerim.

Dolaşırım diyar diyar gurbeti,

Gözlerinde matem rüzgârı gördüm,
Hasret dağlarında yol almış gibi.
Bakışların öyle sitem dolu ki,
Çektiğin sevdadan usanmış gibi.

Herkes gülüp eğleniyor,
Kimse derdin ne demiyor,
Deli gönlüm sev sev diyor,
Bir çıkmazda yürüyorum.

Tek bir umut, bütün çabam,

Bülbül olup bağınızda öterdim,
Ceylan olup dağınızda sekerdim,
Mecnun olup diyar diyar gezerdim,
Bir kez beni sevdiğini söylesen!