Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

benim bahar sandığım
senin gülüşünmüş meğer...

Suyu çekilmiş bir nehir gibi
Hissettim yokluğunu yine bu sabah
Aradım yüzünü zihnimde gecelerce
Bulamadım ama gördüğüm hiçbir rüyada.

Seni sensizliğinde sevmenin

Yankısı yok yine sesimin
Ve mevsim
Yine paramparça bir sonbahar
Ölüm ve doğumun en büyük randevusu yitik avlularda
En kırılgan çağı ömrümün
Adı yok doğan günün

bir baltaya sap olamadım bu hayatta
balta olmak da
sap olmak da uzak dursun
bir bahara yaprak olabildiysem
ne mutlu bana...

Yaralısın,
Şiiri yarım bırakılmış
Yitik bir şairsin sen
Bahaneler arıyordun
Sevgini söylememek için
Belki korkuyordun olanı da yitirmekten

Yarası sağalmış bir sayıklamadır şiir
Kıyı kentlerini darmadağın eden
Büyük fırtınalardan sonra yazılmış.

Anlayamazsın acısını sıcakken
Etine saplanan kurşun yarasının.

Kozalaklarını
Kızıl alev topları gibi
Üzerimize savuran
Bu yangın sarmıştır her yanımızı

Sadece kaçmaktır

Buğulu bir gözlük mü anlatır
Uyuşan bir kol mu
Hiçbir zaman gelmeyecek bir sevgilinin
Düşlerdeki gülümsemesi mi?

Zamansız ölümüne kader süsü verilmiş bir çocukluktuk

İzlerini hiçbir zaman bulamadığım
Uşşak makamı bir sızısın hala içimde…

Belki hiçbir boğaz rüzgarı savurmadı saçlarını
Hiçbir kumru sığınmadı pencerene fırtınalarda
Masmavi bir çocuk düşüydün

Sen uzaklarda bekleyen adam
Gecemden süzdüm acını
Gündüzüme ekledim seni

Şiir susadı çaresizliğine
Damıttım kalbimin damarlarında