Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Umut sonsuzluktur
Sığmaz zamanlara,
Çünkü sonsuzluğu istemektir
Adına imkansız denen ne varsa

Her kapı aralık kalmalı biraz

unutamadığım hiçbir şey yok şu hayatta
yaşıyor oluşumdan başka

Buğulu bir gözlük mü anlatır
Uyuşan bir kol mu
Hiçbir zaman gelmeyecek bir sevgilinin
Düşlerdeki gülümsemesi mi?

Zamansız ölümüne kader süsü verilmiş bir çocukluktuk

Kırgınlığım sana değil sevgili, bin yıllık bir yara saklıyorum ruhumun derinliklerinde. Sen yüzünü her döktüğünde o eski yara sızlıyor aslında gizliden gizliye.

Senin her susuşunda, annesinin bırakıp gittiği bir öksüz bir çocuğun gözleriyle bakışım bundandır.

Yüzyıllardır biliyorum bu duyguyu. Yüzünü bile görmediği insanlar için ölebilecekken, yüzünü görmediği insanlar tarafından öldürülen bir devrimcinin bildiği gibi…

İzlerini hiçbir zaman bulamadığım
Uşşak makamı bir sızısın hala içimde…

Belki hiçbir boğaz rüzgarı savurmadı saçlarını
Hiçbir kumru sığınmadı pencerene fırtınalarda
Masmavi bir çocuk düşüydün

Yağmur altında söylenen
Bir aşk şarkısı değildir bu
Yarin suskun dudağında sabahlamak değil
Yahut sahte hüzünler çıkarıp
Hiç yaşanmamış zamanlardan.
Yani sadece gerçek olanı yaşamak

Vaktidir artık ölümün yakasına yapışmanın
Ve en gerçek türküyü yakmanın
Kurumuş dudaklarımda
Düşüm daha karadır gözlerinden.
Haram edilmiştir gece uykularım
Her yanım kıtlık kıran

benim bahar sandığım
senin gülüşünmüş meğer...

Sen uzaklarda bekleyen adam
Gecemden süzdüm acını
Gündüzüme ekledim seni

Şiir susadı çaresizliğine
Damıttım kalbimin damarlarında

Utanmıyorum artık göz yaşlarımdan.
Hatta gurur duyuyorum ağlayabildiğim için hala
İnsanların boş gözlerle baktığı çağda birbirlerinin acılarına
İnsanlar hala kanatırken
Saracakları yerde birbirlerinin yaralarını.