Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Şu gördüğün dünyayı gerçek sanma
Yaşadıkların gözünün görebildiği
Kulağının işittiği
Yüreğinin hissedebildiğidir sadece,

Belki gerçek değildi bu hayat

aşklar geliyor aklıma haykırışlar...
kendi darağaçlarından çiçekler toplayan çocuklar...
1978' in bir yaz akşamında doğu berlinde bir çiftlik evinin bahçesinde söylenen şarkılar...
acının tam ortasından umuda yollanmış mektuplar...
gözden ırak olan gönülden de ırak olur diyene inat Nazım'ın Pirayeye yazdığı mısralar...
ve sen geliyorsun aklıma...

Suçlayamam seni hiçbir şey için
Bilemezsin nasıl acıttığını bu duygunun
Her sözünün derin yaralar açtığını sahipsiz ruhumda.

Bilemezsin, bakışlarının
Bir ok gibi saplandığını yüreğime her seferinde

Sürme esmer yüzünü yüzüme
Benim ellerimde
Taze çimen kokusu
Benim toza, çamura bulanmış ayaklarım.
Buz kesmiş çelik soğukluğudur yalnızlığım

Susarsam,
Cehennem olur gözlerim.
İçi boşalır
Sarhoş masalarda muhabbetlerin.
Susarsam,
Korlaşmış bir isyan olur

Seni gördüğüm zaman
Aklım tutulup,
Yüreğim kekeliyor
Şimdi uzun uzun sussam
Anlar mısın beni?

Suskunluğum haykırışımdır.
Sessiz görünsem de
Bağırıyorum
Hem de avazım çıktığı kadar

Mümkün müdür?

bak herşey nasıl da değişiyor sevgili
bir meydanın rengi nasıl da kızıldan turuncuya dönüyor
nasıl da gülüyoruz şimdi ağladıklarımıza
ve nasıl ağlıyoruz gülerken ağız dolusu

sokaklarda saklambaç oynayan çocuklarımız

Umut sonsuzluktur
Sığmaz zamanlara,
Çünkü sonsuzluğu istemektir
Adına imkansız denen ne varsa

Her kapı aralık kalmalı biraz

unutamadığım hiçbir şey yok şu hayatta
yaşıyor oluşumdan başka