Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Belki sildiniz duvarlarımızdan
Yazdığımız yazıları
Ama yüreğimizden asla.
Biz ki
Güneşten koparttığımız kızıllıkla
Kazıdık her harfini

Soldu bugün
Döktü bütün yapraklarını
Yurdumun meyve vermeyen tek ağacı
Niye dikmişlerdi ki zaten onu oraya
Gözü pek çocuklarının çıkıp ta
İnmeyi başaramadıkları tek ağacı

Ah benim kömür diye yaktığım genç ömrüm 
bilirim artık alevim ısıtmaz kimseleri
yandıkça daha da üşür ilk yaz ortasında bir ülke..

ne bahtım
ne ellerim

Öyle çok şekle büründüm kendi yüreğimin ellerinde, öyle hallere düştüm ki bu sevdadan, yine de sorsalar pişman mısın diye, ömrüm boyunca söylediğim bütün evetleri silip atma pahasına hayır derdim.

Böyle birşey olsa gerek “acıya gönüllü olmak.” Yazılan onca şiiri tekrar tekrar okumanın verdiği buruk haz. Ben o evcilleştirilmiş acılarım sayesinde öğrendim aslında hergün biraz daha sağlam adımlarla yürümeyi hayatta…

Bilir misiniz nasıldır, hayatınızdaki herkesin sizi dinlemesi ancak söylediklerinizin tek kelimesini bile anlamaması.
İnsanlar vardı hayatımda, her anımda. İnsanlar vardı beni seven veya nefret eden… İnsanlar vardı, beni anlamayan ancak anladığını zannedip inatla yol göstermeye çalışan . Oysa mümkün müydü bir an için benim gözlerimle bakabilmeleri dünyaya.

Eski bir şiir
Kulaklarıma dolanan sesin büyüsü
Yanık izi kalmış akşamlardan

Ve keşke
Ben yazmış olsaydım diyecek kadar güzeldi

Delikanlım
Yaşamak mı dersin
Bu kurtlar sofrasında
Zalime kurban olarak
Yoksa ölmek mi onurunla
İlk çeyreğinde hayatın.

I.
Bir bilinmezi daha tükendi hayatın
Adımlar sıklaştı gözükünce diğer bilinmezlerin sınır kapısı
Bekliyor bizi yıllar elinde bir kamçılarıyla

Yaşanan bir bilinmezde olsa

Kimse yanmıyor artık kimse için
herkes kendi yangınından arda kalanı veriyor bir başkasına...

yürek sevmeyi unutuyor
kalem yazmayı
bir kuş unutup yeniden doğmayı

artık kimse kimse için ölmüyor ki
ölümü bekler gibi bir yaşayamamak herkesinki...

Yazanı ve söyleyeni ölmüş bir şarkıyı dinliyorduk.
"Kapat müziği, mezarlıktan geçiyoruz." dedi arkadaşım.
"Ölüler henüz yaşadığımızı anlamamalılar" der gibiydi sesi
"yaşıyormuş gibi yapsak ne çıkar" der gibi baktım yüzüne...