Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

bir baltaya sap olamadım bu hayatta
balta olmak da
sap olmak da uzak dursun
bir bahara yaprak olabildiysem
ne mutlu bana...

Yaralısın,
Şiiri yarım bırakılmış
Yitik bir şairsin sen
Bahaneler arıyordun
Sevgini söylememek için
Belki korkuyordun olanı da yitirmekten

Yarası sağalmış bir sayıklamadır şiir
Kıyı kentlerini darmadağın eden
Büyük fırtınalardan sonra yazılmış.

Anlayamazsın acısını sıcakken
Etine saplanan kurşun yarasının.

I.
Bir bilinmezi daha tükendi hayatın
Adımlar sıklaştı gözükünce diğer bilinmezlerin sınır kapısı
Bekliyor bizi yıllar elinde bir kamçılarıyla

Yaşanan bir bilinmezde olsa

Kimse yanmıyor artık kimse için
herkes kendi yangınından arda kalanı veriyor bir başkasına...

yürek sevmeyi unutuyor
kalem yazmayı
bir kuş unutup yeniden doğmayı

artık kimse kimse için ölmüyor ki
ölümü bekler gibi bir yaşayamamak herkesinki...

Yazanı ve söyleyeni ölmüş bir şarkıyı dinliyorduk.
"Kapat müziği, mezarlıktan geçiyoruz." dedi arkadaşım.
"Ölüler henüz yaşadığımızı anlamamalılar" der gibiydi sesi
"yaşıyormuş gibi yapsak ne çıkar" der gibi baktım yüzüne...

Hani çok yazmak isteyip de
Sürekli unuttuğum cümleler gibi
Geçip gidiyor hayat.
Bir asra sığacağına inanamadığın duygular
Küçücük bir ana sıkışıp kalabiliyor,
Daha önce ağladığın bir şeye

Yazmaktan zordur bir acıyı yaşamak
Yarım asırlık kederi
Bir güne sığdırabilmek,
Anlatabilmek
Dalgalı bir denizin durulmasını
Koskoca bir nehrin kurumasını

91 Ağustosuydu
Güneşi çaldılar göğümüzden
Buz tuttu kemikleri insanlığın...