Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Hayat dediğimiz kafa karışıklığından başka bir şey değil. Bir cenaze töreninde acı çekmeyen insanların sahte hüznü gibi veya bir aşkın kavında yanarken boşver gitsin diyen birinin tuzu kuruluğu gibi sinir bozucu herşey...
Kendine saklananların kalabalığındayız hepimiz. Ağız dolusu gülmeyi de, adam gibi hüzünlenmeyi de bilmiyoruz
Saracağımız yerde daha da kanatıyoruz yaralarımızı aldırışsızlığımızla. Cevapsız bıraktığımız her cümle mahsun gözlerle ardımızdan bakıyor. Cevabını alamadığımız her cümle kurulduğuna utanıyor.
Kırılan ne varsa yanlış kaynıyor şu hayatta. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak diyoruz da pek de birşey değişmiyor aslında. Deneme yanılmalar arasında yarılıyor üzerine bastığımız zaman.
Biz aslında sevmeyi iyi biliyoruz da
anlamayı beceremiyoruz galiba...!

Tam bir yıl geçti üzerinden
Bugün daha iyi anlıyorum
Kabullenmenin ne demek olduğunu
Bazı acılarım evcilleşti
Bazıları ise her zamanki gibi tazeledi kendini.

Kaçar insan,
Kaçarken gördüğü herşey ona kaçtığı şeyi hatırlatır. Gölgesinden bile saklanmak ister söndürüp bütün ışıkları. Bozulsun ister ezberi başka ezberlerle...
Susturmak ister içindeki ağıdı başkalarnın ağıtlarıyla... Oysa bilmez ki bir ağıt ne anlatabilir, kendi ömrüne yakılmış bir ağıdın olmadıkça...
Denize kıyısı olmayan kentlerin, acıya mı kıyısı olur...
Oysa biz yollardaydık hep
belki de umudun kıyısında

İtiraf kuşandım
Yürüyorum işte
Geçit vermez dağlarına

Yarın bugünden farklı olacak
Yüzleşecek hayal gerçekle

İyi bak dünyanın masmavi gözlerine
Hiçbir hayat masalsı değil inan
Hiçbir ölüm destansı...

Hayat bazen boşluğa akan bir su
Hatırla kaç gökkuşağı yitirdik

Tarihin dışında bir yerdeyim
Vakit hayli geç olmalı
Bütün sevdiklerimden ve kendimden uzak
Aşkı tattığım o ışıklı şehirlerden

Vakit hayli geç olmalı

“Haziranda ölmek zor” ustam ama
Temmuzda yanmak daha da zor...

Bugün türkü söyleyin bana
En güzel türkülerinizi söyleyin
Sabahlara kadar türkü dinlemek istiyorum
Bir gece
Uykudayken şehir
En umulmaz bir vakitte

İnsandım insanlar içinde
İnsana Hasret!

Kaç kez yıkıldım
Kaç kez yandım saymadım
Mahzuni’nin can eviydim.

Titremez miydi elleri celladın
Nü’sünü çizerken ölümün...................................!


2006