Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

korkağın tekiyim belki
kırlmış olduğumdan daha da fazla kırılabileceğimi düşünüyorum hala.
teşekkür mü etmeli yoksa küfür mü hala bilemiyorum
şu kağıt kesiği hayata,
32 yaşımda bana, acısından başka hiçbir bokunu yaşatmayan aşk denen şu illete...
bir tek kelimelere minnet ediyorum artık tek başımalığımı hayallerimle çarpıp çoğaltan

kötüdür bilirim,
hayatındaki herkesin seni dinlemesi
ama söylediklerininin tek kelimesini bile anlamaması
ve kendi bildiklerini sana ömrünün tek gerçeği diyerek anlatması…

kötüdür bilirim,

Kuşatılmış bir eylül akşamıdır gözlerin
Kırmızı ve kederli
Ve anlaşılması zor olan bir denklem gibi

Sokaklarında yanık lastik kokusu
Kaldırımlarında polisler ve askerler

kelimeler bile küskün bize
en güzel cümleleri
en yanlış kişilere kurduğumuz için...

Boşuna paraladın kendini bunca yıl
Kusursuz bir hayat için yeryüzünde
Bir ömür boyu mutluluk yok
Lafın kısası gülmek yok sürekli
Ancak resimlerde güler insan yıllar boyu

Nasıl bir yürektir bu
Kimi zaman
Yüzüne tükürülecek kadar korkak
Kimi zaman
Karanlığı yırtarcasına cesur
Kimi zaman bir gül dalı gibi ürkek

Bütün ömrümü yüklenip sırtıma
Geldim kapına
Mülteci bir hüzünüm kara sularında
Aç kollarını sığınayım sana...

Bükerken boynunu
Yarın için kanattığın baharın
Patlayan tomurcuğu

Akşam güneşi
Üzgün yüzünü kıpkızıl dökerken dağ yamaçlarına

Unutma,
Denizi hiç görmemiş birisi
Hasret kalmaz hiçbir zaman
Hiçbir maviye,
Aşkı hor görmesi gibi
Yüreğine ateş düşmeyenin.

Sen,
Kendi yüzüne küskün çocuk
En güzeli sendedir sevmelerin
İlk aşk gibi
İlk pişmanlık gibi
İlk sürgün gibi