Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Sürme esmer yüzünü yüzüme
Benim ellerimde
Taze çimen kokusu
Benim toza, çamura bulanmış ayaklarım.
Buz kesmiş çelik soğukluğudur yalnızlığım

Susarsam,
Cehennem olur gözlerim.
İçi boşalır
Sarhoş masalarda muhabbetlerin.
Susarsam,
Korlaşmış bir isyan olur

Seni gördüğüm zaman
Aklım tutulup,
Yüreğim kekeliyor
Şimdi uzun uzun sussam
Anlar mısın beni?

Suskunluğum haykırışımdır.
Sessiz görünsem de
Bağırıyorum
Hem de avazım çıktığı kadar

Mümkün müdür?

Sorun gitmek değil
Yada kalmak

Bana kal diyen kimse olmayacak
Bu şehirde
Ağlayışım bu yüzden...

Soldu bugün
Döktü bütün yapraklarını
Yurdumun meyve vermeyen tek ağacı
Niye dikmişlerdi ki zaten onu oraya
Gözü pek çocuklarının çıkıp ta
İnmeyi başaramadıkları tek ağacı

Ah benim kömür diye yaktığım genç ömrüm 
bilirim artık alevim ısıtmaz kimseleri
yandıkça daha da üşür ilk yaz ortasında bir ülke..

ne bahtım
ne ellerim

Öyle çok şekle büründüm kendi yüreğimin ellerinde, öyle hallere düştüm ki bu sevdadan, yine de sorsalar pişman mısın diye, ömrüm boyunca söylediğim bütün evetleri silip atma pahasına hayır derdim.

Böyle birşey olsa gerek “acıya gönüllü olmak.” Yazılan onca şiiri tekrar tekrar okumanın verdiği buruk haz. Ben o evcilleştirilmiş acılarım sayesinde öğrendim aslında hergün biraz daha sağlam adımlarla yürümeyi hayatta…

Bilir misiniz nasıldır, hayatınızdaki herkesin sizi dinlemesi ancak söylediklerinizin tek kelimesini bile anlamaması.
İnsanlar vardı hayatımda, her anımda. İnsanlar vardı beni seven veya nefret eden… İnsanlar vardı, beni anlamayan ancak anladığını zannedip inatla yol göstermeye çalışan . Oysa mümkün müydü bir an için benim gözlerimle bakabilmeleri dünyaya.

Sonuna kadar arkasındayım kurduğum cümlelerin
Siper edip her bir kelimeyi kendime
Sonsuza dek saklanmak için karanlık yüzlerinizden...

Bizi ne bir deprem
ne bir kanser
ne bir trafik kazası
ne faşizm...

Bizi en çok müziksiz bir dünya öldürebilir