Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

şair falan değilim
senin kadar güzel bir şirim olmadı hiç benim...

En çok ne yaralar seni
Sevmediklerin mi yoksa seni sevmeyenler mi
Hayır,
Düşmanın kalleşliğidir asıl
Ayakta tutan
Seni ve inancı...

insan, sadece kendisi olabildiğinde fazla
kendini unutup bir başkasına eklenmeye çalıştığındaysa eksik
"eksik olma" diyen herkesten kaçıp
kendime sığınmam bundandır...

bugün de fazlayım işte

herkese sordum
herkes başka birşey söyledi
en son kalbime sordum
"söz eksiktir" dedi...
"ve hiçbir duygunun tam bir karşılığı yoktur hiçbir lügatta"
"ben bilirim" dedi

Ömrümüzün arka bahçesinde
Hala içine kapanık bir çocuk ağlıyor…

Göğsümüzün orta yerine
Çocuğun gözünden akan yaşlarla
Öksüz bir çam fidanı büyüyor

El değmemiş bir yürekle sevdim seni
Kavgamı ve toprağımı
Özüm bu işte benim
Yazılı en büyük günahım yaftamda
Ne ölümden korktum
Ne kaybetmekten,

Deli misin diye soruyorlar bana
Çılgınlık hergün bir balyoz gibi inerken beynimize
Bir mezar kazıcı sorgusuz sualsiz dalarken düş bahçemize

Deliyim kardeşler,
Düş kurmanın en büyük hastalık sayıldığı bu yerde...

Bak yine depremler oluyor kalbimin kırıklarında
Çok derinlerde bir yerde
Bir çocuk çığlık çığlığa
Atıyor kendini sokağın serinliğine

Ben görüyorum sadece

Küçük bir akvaryumdan
Derin denizlere atılan balıklar gibiyiz artık
Bu sonsuz karanlık içinde
Adına ne özgürlük diyebiliyorum artık
Ne de büyümek

Dev çivilerle çakılmış ayaklarım yere
Sert bir rüzgar sırtımda
Dostların dili zehir küpü
Her şey daha zor artık dünden
Yürümek
Durmak