Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Nesnesi yok bu aşkın
Öznesi içinde saklı
Bir çift göze sığdıramayacak kadar büyük
En ilkel insanın anlayacağı kadar basit
Ve en akıllı olanın çözemeyeceği kadar karmaşık
1+1’in üç olabileceği

Sevmeli mi insan
Anlamalı mı?
Anladığı için mi sevmeli yoksa
Sevdiği için anlamaya mı çalışmalı
Yahut sevemediği için sırf
Anlamıyormuş gibi mi yapmalı...!

Aşkın sevişerek öldürülebilen bir hayvan sanıldığı bir ülkede
Her Leyla bir Mecnun'u öldürüyor hergün
Her Kerem bir Aslı'yı...

“aşk ölümsüzdür” diyor bir şair inadına
onu öldürmek isteyenlere inat yaşamaktır hem de...

Kanırtıp imgelerimi
Beynimin yasak bahçesinden
Takacağım göğsüne
Bir kızıl gül yerine

Sadece bir dize dökülecek kalemimden

Ne zaman yırtılmış bir resim görsem
Aklımda yanık bir otel odası
Son satırı gibi
Sona ermekte olan bir hayatın
Yada noktası konmamış bir şiir
Kül renginde...

Renli prometinin uğruna ateşi bir kez daha çaldığı çocuklarız biz
acıya gülüp
mutluluğa gözyaşı döken,
her ölümde bin defa dirileniz
ateşte değil
bir ateş için yanıyor bu yüzden yüreğimiz...

Mutluluğu ve acıyı
Bütün hücrelerimde yaşayacak kadar şairdir yüreğim

Gece yarıları
Hasta bir kız çocuğunun yaşama direncini düşünüp
Ağlayacak kadar insan...

+Elbette gül kırmızı da olacak hayatlarımızda
Kar beyazı da
+Ölüm de acıtacak canımızı
Doğan bir bebeğin sevinç çığlığı da saracak...

-Zenginlik de olacak elbet bu dünya da

Özgürlük;
Masmavi bir ışıltıdır çocuğun gözlerindeki
Gülebilmek en zor anında bile
Ağlayabilmek halkının gözleriyle.

Özgürlük;

Özgür müsün kardeşim?
İster bir denizin kıyısında
Hüzün dalgalarıyla nemlenirken yüzün
İster bir dağın yamacında
Uzaklarda yanan ışıkları düşlerken…